فن بیان،اصول سخنرانی و هنرگویندگی وگفتگو

مطالعات ، تجربه ها و تمرین های ضروری برای تدریس ، سخنرانی ، گویندگی ، گفتگو و مناظرات

۲۹ - مخاطب شناسی و شیوه های متقاعد کردن ، اقناع و ترغیب مخاطبان

۳

مفهوم و انواع مخاطب

مطالعات ، تجربه ها و تمرین های ضروری برای تدریس ، سخنرانی ، گویندگی ، گفتگو و مناظرات

۲۹ - مخاطب شناسی و شیوه های متقاعد کردن ، اقناع و ترغیب مخاطبان

۲

تاریخچه مخاطبان

مطالعات ، تجربه ها و تمرین های ضروری برای تدریس ، سخنرانی ، گویندگی ، گفتگو و مناظرات

۲۹ - مخاطب شناسی و شیوه های متقاعد کردن ، اقناع و ترغیب مخاطبان

۱

مخاطب شناسی ( ضرورت ها، ویژگی ها، روش ها )

مطالعات ، تجربه ها و تمرین های ضروری برای سخنرانی ، گویندگی و گفتگو

۲۱ - هنر سکوت و گوش دادن ، خوب شنیدن و احترام به مخاطب  ( ۱۲ )

خوب بگوییم، خوب بشنویم

 پایه ها و پویه های یک سخنرانی خوب

تعدیل شهوت کلام

شهوت کلام یا میل به سخن گفتن ، مانند شهوت خوردن و نوشیدن ، شهوت برتربودن از دیگران ، شهوت برخورداری از قدرت بیشتر ، شهوت ثروت اندوزی ، شهوت گرایش به جنس مخالف ، شهوت شهرت و محبوبیت بیشتر ، شهوت مرگ گریزی وطول عمر بسیار و سایر شهوت ها ، میل طبیعی و غریزی انسان است و جانداران دیگر هم در بسیاری از شهوات ، با انسان ، همسان و مشترکند .

آن چه که انسان دارد و سایر جانداران محروم از آن هستند و آن چه که  ...

پایه ها و پویه های یک سخنرانی خوب

هنر ترغیب مخاطبان (1)

در مرحله اقناع ، سخنران اندیشه ساز ، باور آفرین ، هدفمند ، تجربه اندوخته ،  هوشمند و ماهر ، کارآگاهانه می کوشد تا علاوه بر تفسیروگزارش اصولی دقائق و لطائف و ظرائف پیام و . . .

پایه ها و پویه های یک سخنرانی خوب

هنر اقناع مخاطبان (3)

پایه ها و پویه های یک سخنرانی خوب

هنر اقناع مخاطبان (2)

اگر تمام مهارت ها و هنرهای یک سخنران موفق برای ایراد یک سخنرانی خوب را در یک کفه قرار دهیم ، هنر اقناع و هنر ترغیب مخاطبان ، در یک کفه دیگر و هم سنگ  ...

  پایه ها و پویه های یک سخنرانی خوب

هنر اقناع مخاطبان (1)

کوشش آگاهانه ی سخنران ، برای تغییر نگرش ها و باورهای مخاطبان ، نوعی تعریف از هنر اقناع است .

و یا به تعریفی دیگر : " اقناع "  ، فرایندی است که  ...

 
 
صمیمیت و نفوذ در همه انسان ها در 10 دقیقه

قدرت نفوذ کلام........

خوب درباره خیلی چیزا حرف زدم می خوام درباره موضوعی صحبت کنم که دونستن اون خیلی کمک می کنه هم برای پسر ها و هم دختر ها .نه فقط برای دوستی شاید هم در زندگی اجتماعی هم خیلی بتونه کمک کنه ،
 نمی دونم تا حالا برخود کردین با ادمهایي که وقتی باحاشون صحبت می کنید شیفته اون ها می شید کاری به دروغ یا راست بودن نداریم چون این یه  موضوع دیگه هست ، چرا پسر ها هستند که با اولین برخورد با دختری مخ اون رو می زنن؟ اما خیلی های دیگه هزار بار جلو دختره دست به همه کاری می زنن از فردین بازی تا لوطی بازی تا ژانوالژان بازی ! اما اخر سر با جواب " لطفا مزاحم نشوید " رو به رو می شن؟
خوب توی چند قسمت این مطلب رو اماده کردم ، که چطور می شه واقعا توی وجود افراد نفوظ کرد
انسان علاوه بر حواس پنج گانه که به کمک اون ها تصاویر ذهنی رو تشکیل می ده  مجهز به نیروی درونی هست که همه دارن فقط باید فعالش کنن ! خوب حالا چه چیزای می تونه این نیرو رو توی فرد در مرحله اول  فعال ، در مرحله بعدی تقویت کنه ، دختر و پسر های زیادی رو شاید دیده باشین که بر اثر ناتوانی توی ایجاد رابطه صدمه  زیادی می خورن سرخورد گی ، دل سردی ...خوب من سعی کردم چیزای که توی این فرایند مهم هستن رو لیست کنم که در فرصت مناسب هر کدوم رو توضيح می دم
 1- کلام دل نشین 2- تن ارامی ( اصطلاح دیگه پیدا نکردم!) 3- تمرکز 4- تمرین و تکرار 5- شور و هیجان  6- تمثیل ! 7- باور و اعتقاد که مهمترین موضوع به نظر من هست!8- تلقین

1) کلام دلنشین:من خیلی ها رو دیدم که وقتی مي خوان با کسی صحبت کنن انگاری با اون دعوا دارن  یا طلب کارن ! یا اومدن چک نقد کنن! خیلی از ما ها صدا مون  یه فرکانسي داره و نمی توینم فرکانس اون رو توی کنترل بگیریم. به عبارت دیگه صدای شما نمی تونه خودشو با شرایط تطبیق بده
 این موضوع مهمی هست که چطوری صحبت کنیم منظورم چی بی گیم نیست بلکه نوع صداست. ببنید دوستان توی یه کتابی خوندم  فرکانس شناسی دختر ها خیلی بیشتر از پسر هاست به این معنی که دختر ها خیلی زود از روی لحن صدا  می تونن به دروغ یا راست بودن ، واقعی يا غیره واقعی بودن ، عمق کلام ! پی ببرن . پس یه کم مواظب باشید . کلام اگر با فرکانس معین و صدا ی خاص بر حسب شرایط باشه می تونه بر ذهن اثر کنه، خیلی ها هنگام صحبت با طرف مقابل اصلا فرقی نمی کنه که دارن با یه دختر صحبت می کنن یا پسر ! البته جالب اینه که این موضوع رو خودشون هم نمی دونن ! کلام باید با یک فرکانس معین و صدای بر حسب شرایط باشه لازم نیست شیرین زبونی کنید یا اینکه مدام بخندین یا جوک  تعریف کنید .
افلاطون می گه:برای شفای تن یا روان ابتدا باید از کلام دلنشین  از گفتاری شیرین (نه پسر خاله شدن )و یکنواخت ( برای هر کسی به تناسب شرایط  طرف مقابل )که القا کننده حالت آرامش و صفا اغاز کرد!ا

http://mokhzanyy.blogfa.com/post-39.aspx

خلاصه : به هنگام گفتگو دقت بسیار به خرج دهید . مراقب واکنش کلام خویش باشید تا بدانید که بی ثمر باز نمی گردند . انسان با کلامی که بر زبان می آورد پیوسته قوانینی برای خود وضع می کند .
به دلیل قدرت تموجی و نفوذ طیفی کلام ، هر آنچه آدمی بر زبان آورد همان را به سوی خود جذب خواهد کرد . کسانی که پیوسته از بیماری سخن می گویند همواره بیماری را به سوی خود جذب خواهند کرد
متن کل خبر : هر آنچه آدمی در باره دیگران بگوید ، در باره او خواهند گفت و هر آنچه برای دیگری آرزو کند ، همانا برای خود آرزو کرده است .
لعن و نفرین به خود دشنام دهنده باز می گردد . اگر انسانی برای کسی بدبختی بخواهد ، بی تردید بدبختی به سراغ او خواهد آمد .
تن به یمن کلام ، و در پرتو بینش روشن می تواند دگرگون و باز آفرینی شود و بیماری را یکسر از صفحه هشیاری بزداید .
خیر خواهی انسان نیکخواه ، پیرامونش هاله ای عظیم از حمایت می آفریند . از این رو هر سلاحی که به سوی او نشانه رود ، کارگر نخواهد افتاد . به عبارت بهتر ، محبت و رضامندی ، دشمنان درون او را نابود می کنند .

 برگرفته ازکتاب نفوذکلام فلورانس اسکاول شین

 تأملی بر کتاب «درآمدی بر شیوه تحلیل انتقادی گفتمان» اثر مریئل و توماس بلور  
 
وقایع اجتماعی و گفتمان بطور تفکیک ناپذیری به یکدیگر مرتبط اند. کتاب «درآمدی بر شیوه تحلیل انتقادی گفتمان» نوشته مریئل بلور و توماس بلور به منظور فراهم نمودن مقدمه ای کلی برای مطالعه گفتمان و شیوه تحلیل انتقادی آن در۱۰ فصل شامل ۲۰۱ صفحه طراحی شده و موضوعات اجتماعی مربوط به این رشته و به تدریج دامنه ای از روش هایی که برای تحلیل انتقادی گفتمان در دسترس هستند را ارائه می نماید. نویسندگان این کتاب درصدد آنند که آگاهی خواننده را از مکتب و زبان ارتقا بخشیده و شیوه ای در مهارت های تحلیل گفتمان که برای انواع مختلفی از گفتمان کاربرد دارد را فراهم نمایند. هدف آن است که خوانندگان نسبت به نقش گفتمان به عنوان قدرتی کنترل کننده درجامعه بیشتر حساس شوند و فهمی عمیق تر از روشی که در آن زبان برای متقاعد کردن و تحت نفوذ خود درآوردن افراد و گروههای اجتماعی مورد استفاده قرار می گیرد، بدست آورند و همچنین خوانندگان این کتاب توانایی بیشتری برای پرسیدن نقش خودشان به عنوان مشارکت کنندگان در گفتمانهای متداول احساس کنند.

● ماهیت چند رشته ای بودن تحلیل انتقادی گفتمان

کلمه «گفتمان(discourse)» کاربردهای گوناگونی دارد اما در اینجا ازگفتمان به منظور ارتباط نمادین انسانی در بسیاری از اشکالش،خواه مستقیماً از طریق زبان گفتاری یا نوشتاری یا ازطریق اشارات، تصاویر، نمودارها، فیلمها ، یا موسیقی استفاده گردیده و در این کتاب، توجهات بر روی زبان و گاهی رجوع به اشارات وتصاویر است، اما این موضوع دلیل بر این نیست که ما انواع دیگر گفتمان را کم اهمیت تر ببینیم.

از آنجا که تحلیل انتقادی به مفاهیم زبانشناسی گفتمان توجه دارد، به عنوان زبانشناسی انتقادی یا تحلیل زبانشناسی انتقادی نیز شناخته شده است. به علت تـأثیرات زیاد از حوزه های مطالعاتی مختلف نه فقط زبانشناسی این رشته باعنوان مطالعات انتقادی گفتمان نیز معرفی گردیده است. در کتاب فوق، از تحلیل دقیق متنها که شامل تحلیل زبانشناسی نقش گرا دربرخی موارد می باشد استفاده شده اما علاوه برآن مطالب گسترده تری نظیر بافت اجتماعی گفتمان، نقش گفتمان درعادات اجتماعی و نقش متون خاص نیز بررسی گردیده است.

شاخه زبانشناسی که در این کتاب وقت به وقت از آن یاد شده، به عنوان زبانشناسی نقشگرای بنیادی شناخته شده است. این شاخه از دستور بر اهمیت بافت اجتماعی ( بافت فرهنگی و بافت موقعیتی) در تولید وتوسعه زبان ،هم از لحاظ تاریخی و هم وقایع فردی گفتمان در شرایط معنایی تأکید می کند. به علاوه، زبانشناسی نقش گرا، متفاوت از برخی شاخه های زبانشناسی، نه تنها همیشه با کلمات و جملات سر وکار داشته است، بلکه به متون طولانی تر و مجموعه ای از متن ها و پیکره ها فراتر از سطح جمله پرداخته است. با این وجود، روش های زبانی تنها روشهای مورد استفاده در تحلیل انتقادی گفتمان نمی باشند و در این کتاب قوتهایی را که از رهیافت چند رشته ای حاصل می شود، تصدیق گردیده است.

اهداف و مقاصد زبانشناسی متفاوت از اهداف تحلیل انتقادی گفتمان است. زبانشناسان، عموماً، نگران روشی هستند که زبان یا گفتمان به آن روش «عمل می کند» وعلاقه شان به زبان صرفاً برای خود زبان است. تحلیل انتقادی گفتمان، از طرف دیگر، تمایل به روشی دارد که در آن زبان وگفتمان برای رسیدن به اهداف اجتماعی مورد استفاده قرار گرفته اند و تا اندازه ای این استفاده در تغییر و بقای اجتماعی ایفای نقش می کند.

این بدین معناست که تحلیل انتقادی گفتمان علائق – و گاهی اوقات روشهایی را با رشته هایی که گروهها وساختارهای اجتماعی مطالعه می کنند، نظیر مردم شناسی، جامعه شناسی، قوم نگاری و روش شناسی قوم و همچنین با رشته هایی که با شناخت انسان و رفتار، نظیر روانشناسی اجتماعی و شناختی سر و کار دارند، به اشتراک می گذارد. تحلیل انتقادی گفتمان درروشهایش، تئوری ادبی و فلسفه زبان و ارتباط خصوصاً کار روی کنش گفتار و اندرزهای مکالمه را نیز به کار می گیرد، زبانشناسان اجتماعی در تحلیل انتقادی گفتمان مؤثر بوده اند و بسیاری از آنها به طور معمول درحال بررسی تحلیل انتقادی گفتمان بوده و هستند.

تحلیلگران انتقادی گفتمان در روشهای شان موارد ذیل را مدنظر دارند:

۱) تحلیل بافت

۲) فن های دیداری، نظیر راههای ثبت کردن و نسخه برداری از زبان معمولی.

۳) مشاهده شرکت کننده،جایی که محقق نقشی در جامعه گفتمان مقصد به منظور مطالعه مراحل گفتمان دارد.

۴) استفاده ازگویش ورها، نظیر متخصصان در زمینه های خاص، برای توضیح دادن وتفسیر کردن آنچه که درحال اتفاق افتادن در جامعه مقصد با احترام به شیوه های گفتمانشان می باشد.

در سال های اخیر، متخصصان در زمینه های مختلف از جمله مورخان، مؤسسات تجاری، حقوقدانان، سیاستمداران و متخصصان رشته های پزشکی به موضوع گفتمان علاقه مند شده و از تحلیل گفتمان برای رسیدگی به مسائل اجتماعی مربوط به حرفه شان استفاده کرده اند. ون دایک(سال ۱۹۹۷) که واژه مطالعات انتقادی گفتمان رابرای این منظورانتخاب کرد، آن را به عنوان یک میان رشته جدید تعریف کرد که از تحلیل متن و عملاً بحث در مورد تمام رشته های ادبیات وعلوم انسانی وعلوم اجتماعی تشکیل شده است.

تحلیل گفتمان بین دکتر و بیمار، مثالی است که بارها گزارش شده است. مثال دیگر زبانشناسی قانونی است که درباره گفتمان پلیسی و قانونی تحقیق می کند. شیوه های بررسی تحلیل انتقادی گفتمان وآداب و رسوم جامعه هر دو برای کشف و شرح چگونگی عمل آن گفتمان ها و همچنین فراهم نمودن انتقادی از روشهای آنهاست. از تحلیل فرد درمی یابیم که:

۱) چه چیزی در حال وقوع در یک رویداد است؛ و

۲) آیا تحلیل انتقادی گفتمان، ساختار اجتماعی موجود را حفظ می کند یا مستعد تغییر یا اصلاح آن است. تحلیلگران انتقادی گفتمان حوزه های خاصی از بی عدالتی، خطر، آسیب، تبعیض وغیره را شناسایی و مطالعه می کنند. در حالی که امروزه به طور گسترده پذیرفته شده است که بسیاری از مشکلات اجتماعی ازاستفاده غیرعاقلانه زبان یا اشکال دیگر برقراری ارتباط به وجود می آیند، سؤال قابل بحث این است که چگونه نتایج بسیار مفیدی می تواند تنها از دخالت گفتمان ها حاصل شود. به هرحال، در کتاب حاضر عقیده براین است که تحلیل انتقادی گفتمان می تواند به پرورش آگاهی و توان مردم درجهت تغییر کمک کند.

در سال های اخیر مباحث قابل توجهی برای برقراری اصول تحلیل انتقادی گفتمان و طرح اهداف تحقیق این رشته وجود داشته است. در اینجا فقط تعداد کمی ازاصول پیشنهادی مندرج در کتاب را بیان می کنیم.

تحلیلگران گفتمان، درحقیقت تمام محققین اجتماعی، با گروه گفتمانی که در حال تحقیق درباره گفتمان می باشند، هم به عنوان اعضای یک گروه اجتماعی و هم به عنوان ناظران بر اجتماع با هم در ارتباط تنگاتنگ می باشند. اغلب اوقات، محقق عقاید و نگرشهای مشابه را برای شرکت در گفتمانی تحت عنوان تحلیل نگه می دارد. به این دلیل، آنها به حساسیت بالا درخصوص نقششان در ساختار اجتماعی نیاز دارند و باید برای روشن ساختن موقعیتشان با احترام به موضوع تحقیق آماده باشند. تحلیلگر انتقادی گفتمان قصد نوعی بی طرفی ندارد که گاهی اوقات توسط دانشمندان یا زبانشناسان سرزنش شده است، اما تشخیص می دهد که احتمالا چنین بی طرفی به دلیل ماهیت تجربه ایشان غیرممکن است. درعوض آنها درباره موقعیتشان حساس و صریح می باشند.

نکته قابل توجه این است که تحلیلگر انتقادی گفتمان نقش گفتمان در عمل اجتماعی را تأیید می کند و آن را بسیار مهم برای بررسی می داند.

نویسندگان کتاب «درآمدی بر شیوه تحلیل انتقادی گفتمان» برای یافتن یک ارتباط خوب بین زبان شناسی و جامعه شناسی، خواندن کتاب ها و مقالات سلی و کارتر(۲۰۰۴) را پیشنهاد می کنند که نقش و عملکرد جامعه گفتاری را تأیید می کنند و علاقه خاصی برای خوانندگان و تحصیل کنندگان زبان به وجود می آورند.
 
   روزنامه ایران ( www.iran newspaper.com ) 
 

معجزه از راه کلام 
 
«انسان بی خبر از نفوذ کلام، همواره از زمان عقب است.»تقریباً همه اندیشمندان و پژوهشگران نوین روانشناسی اعتقاد دارند: «کلمه به جسم تبدیل می شود.» انسان با گفتن درباره خوشبختی و عشق آنها را می آفریند و با گفت وگو درباره بدبختی و مریضی نیز همین آفرینش را انجام می دهد، حتی از قدیم بسیار شنیده ایم: «نفوس بد نزن!» یا «نفوس خوب بزن» کلاً هر آنچه به گفتار درآید، به رفتار در می آید و هر آنچه برزبان آورید متجلی می شود. خصوصاً با تهیه فهرستی از خواسته ها و تجسم آنها از طریق تصاویر، موهبت خویش را در حیطه ای نامرئی می آفریند و با کلام مثبت خویش درباره آنها آفرینش را تکمیل می کنید و همه را به عرصه عینی حیات می کشانید.
جایی خواندم: عید نزدیک بود و زنی نیاز به پول داشت با دوستی مشورت کرد. دوستش به او گفت: تنها تکرار کن ...
 

«خدایا، از این که آنقدر دارم که می توانم ببخشم و ایثار کنم سپاسگزار هستم.»
او نیز همین عبارت را تکرار کرد. عید آنقدر برایش کیک و کادو آوردند که او چاره ای نداشت جز این که بسیاری از آن را ببخشد و ایثار کند.‎.‎. اما باز بی پول ماند و آه در بساط نداشت. آنگاه آموخت تا کلامش را به گونه ای دیگر تکرار کند: «خدایا از این که من از هم اکنون از درآمدی مدام و قابل توجه و روزافزون برخوردارم، شکرگزار هستم آنقدر که در کنار آن بتوانم ببخشم و ایثار کنم.»
و بر سرعت موهبت های پولی و مالی اش از راه های عالی به شیوه ای عالی تا همیشه متجلی شد. در این داستان می بینیم که او ابتدا از خداوند غنی، منبع و مرجع جوهر کائنات مدد می جوید و پس از گفتن کلمات دقیق و لازم پیشاپیش شکرگزاری می کند و از افعال زمان حال استفاده می کند و نمی گوید خواهد شد، زیرا افعال مستقبل و زمان آینده کارهای ما را به تأخیر می اندازد. گویی کودک درون ما فکر می کند که روزی در جایی در زمانی آینده موهبت ها به سراغ ما می آید و بدین شکل دریافت های ما عقب نگاه داشته می شود.
سپس می بینیم که او با تکرار عبارت های درست و بجا وحشت توأم با شکرگزاری هم اکنون موهبت هایش را دریافت می کند. ثابت شده است: اگر به راستی می خواهید توانگر شوید از کلمات دقیق و قطعی و روشن استفاده کنید تا موجب تجلی آن بشوید و توقع نداشته باشید که تکرار یک عبارت کلی برایتان ثمراتی قطعی و روشن و معین به ارمغان بیاورد. پژوهشگران تخمین زده اند تکرار عبارت های تأکیدی می تواند تا ۸۰ درصد بر سرعت تجلی ثمرات دلخواه بیفزاید.
چهار سال بود که بازرگانی ۵۰ ساله بیکار بود. همه می گفتند او پیرتر از آن است که بتوانند دوباره استخدامش کنند. ۳۰ سال بود که درباره روانشناسی عملی و کاربرد عبارت های تأکیدی مثبت و آفرینش مثبت ها فقط مطالعه می کرد، اما نتوانسته بود از این دانش برای بهبود وضع شغلی اش بهره ای ببرد.
وقتی روانشناس اش از او پرسید کدام عبارت تأکیدی را تکرار می کنی جواب داد: کتاب های الهام بخش می خوانم اما هرگز عبارات تأکیدی مثبت را تکرار نکرده ام. (به او گفته شد که در ازای هر ۱۵ دقیقه مطالعه کتاب های الهام بخش، دست کم باید پنج دقیقه عبارت تأکیدی را تکرار کند.) او نیز هر روز تکرار کرد: «خدایا با کمک تو اکنون به سوی مکان راستین، انسان های راستین و توانگری راستین زندگی ام هدایت می شوم و شکرگزارم.»
 
منبع:ویستا

كمالات معنوى ملا حسینقلی همدانی
بدون تردید، یكى از رمزهاى موفقیت‌های این فقیه عارف، سرعت تأثیر او در نفوس مستعد است. تأثیر كلام او چنان بود كه با یك سخن، مخاطب خویش را تحت تأثیر قرار می‌داد. علت این نفوذ كلام را می‌توان در روح بلند او جستجو كرد. او در پیمودن راه حقیقت و سلوك در طریق الهی، داراى عزمی راسخ و همتى والا بود. به همین جهت، كلام و نگاهش هر شنونده و بیننده‌اى را متأثر می‌ساخت. در این زمینه حكایت‌هاى متعددى نقل شده است كه به بعضى از آنها اشاره می‌كنیم:
 
اسرار حق
آیت الله نجابت شیرازى در شرح گلشن راز می‌نویسد:
«حاج شیخ عباس قمی(1) ـ كه رضوان خدا بر او باد ـ در مقدس بودن، نمره‌ی یك بود و همه در تقدس او متفق الكلمه بودند. آقا شیخ مجتبى لنكرانى یك زمانى براى بنده نقل كرد كه شیخ على قمى با پدر من همدرس بود. آن دو از خوش‌پوشهاى حوزه‌ی نجف محسوب می‌شدند. یعنى بهترین لباسها را اینها می‌پوشیدند. چون درسشان هم خیلى خوب بود، در حوزه‌ی نجف مشارالیه بودند كه درس را خوب می‌فهمند. به هیچ كس هم اعتنایی نمی‌كردند. یك روز آخوند ملا حسینقلى ـ رضوان الله تعالى علیه ـ در صحن نشسته بود. در این اثنا، آقا شیخ على قمى از در قبله وارد حرم می‌شود. چشم مبارك آخوند ملا حسینقلى به او می‌افتد، شیخ على به سر می‌دود تا می‌آید پهلوى آقا. آخوند ملاحسینقلى یك دقیقه در گوش او صحبت می‌كند. چه گفت؟ خدا می‌داند، دیگران هم نفهمیدند. شیخ على قمی عقب عقب بر می‌گردد می‌رود. با فاصله‌ی اندكی، تمام لباسهایش را عوض می‌كند، توى درس هم قفل می‌زند به دهنش، یعنى این لذت سخن گفتن در درس از سرش پریده بود، لذت لباسهاى پاك و پاكیزه و گران قیمت از سرش پریده بود، تا آخر عمرش كه او را می‌دیدیم، تمام لباسهایش كرباس بود.
چو خورشید جهان بنمایدت چهر نماند نور ناهید و مه و مهر
 
اشعار ناقوسیه
آخوند ملا حسینقلى همدانى در یكى از سفرهاى خود، با جمعى از شاگردان به عتبات عالیات می‌رفت. در بین راه، به قهوه خانه‌ای رسیدند كه جمعى از اهل هوى و هوس در آن جا می‌‌خواندند و پایكوبى می‌كردند. آخوند به شاگردانش فرمود: یكى برود و آنان را نهى از منكر كند.
بعضی از شاگردان گفتند: اینها به نهى از منكر توجه نخواهند كرد.
فرمود: من خودم می‌روم.
وقتى كه نزدیك شد، به رئیسشان گفت: اجازه می‌فرمایید من هم بخوانم، شما بنوازید؟
رئیس گفت: مگر شما بلدى بخوانی؟
فرمود: بلی.
گفت: بخوان.
آخوند شروع به خواندن اشعار ناقوسیه‌ی حضرت امیر مؤمنان ـ علیه السلام ـ كرد:
لا اله الا الله حقاً حقاً صدقاً صدقا
ان الدنیا قد غرّتنا و اشتغلتنا و استهوتنا
یابن الدنیا مهلاً مهلاً یابن الدنیا دقّاً دقّاً
یابن الدنیا جمعاً جمعاً تفنى الدّنیا قرناً قرناً
ما من یوم یمضى عنّا الّا اوهى ركناً منّا
ـ قدس سره ـ ضیّعنا داراً تبقى و استوطنّا داراً تفنی
لسنا ندرى ما فرّطنا فیها الّا لو قد متنا
معبودی به حق و شایسته‌ی پرستش جز خدا نیست. این را به حق و راستى می‌گویم: به راستى كه دنیا ما را فریفت و ما را به خود سرگرم نمود و ما را سرگشته و مدهوش گردانید.
ای فرزند دنیا! آرام باش! آرام! اى فرزند دنیا (در كار خود) دقیق شو! دقیق!
ای فرزند دنیا (كردار نیك) گرد آورى كن! گرد آوردنی! دنیا سپرى می‌شود، قرن به قرن
هیچ روزى از عمر ما نمی‌گذرد، جز این كه پایه و ركنى از ما را سست می‌گرداند.
ما سراى باقى را ضایع نمودیم و سراى فانى را وطن و جایگاه خویش ساختیم.
ما آنچه را كه در آن كوتاهى نموده‌ایم، نمی‌دانیم؛ مگر روزى كه مرگ به سراغ ما بیاید.»
آن جمع سرمست از لذت‌هاى زودگذر دنیوی، وقتى این اشعار را از زبان كیمیا اثر آن عارف هدایتگر شنیدند. به گریه در آمده و به دست ایشان توبه كردند.
یكى از شاگردان می‌گوید: وقتى كه ما از آن جا دور می‌شدیم، هنوز صداى گریه آنها به گوش می‌رسید.
 
مهر خوبان
عبد فرّار از اراذل و اوباش نجف اشرف بود كه مردم او را در ظاهر، احترام می‌كردند تا از آزار و اذیت او در امان بمانند. این فرد شرور اگر میل به چیزی پیدا می‌كرد یا دوستدار مالی می‌شد، كسی نمی‌توانست او را از دست‌یابی به خواسته‌اش باز دارد.
مردم نجف از دست او در آزار بودند. در یكی از شبها كه آخوند ملاحسینقلی همدانی از زیارت حضرت امیر ـ علیه السلام ـ باز می‌گشت، عبد فرّار در مسیر راه او ایستاده بود. عارف همدانی بدون هیچ توجهی از كنار او گذشت. این بی‌توجهی آخوند بر عبد فرّار سخت گران آمد. از جای خود حركت كرد تا این شیخ پیر را تنبیه كند.
دوید و راه را بر او سد كرد و با لحنی بی‌ادبانه گفت: هی! آشیخ! چرا به من سلام نكردی؟!
عارف همدانی ایستاد و گفت: مگر تو كیستی كه من باید حتماً به تو سلام می‌كردم؟
گفت: من عبد فرّارم.
آخوند ملاحسینقلی به او گفت: عبد فرّار! افررتَ من اللهِ ام من رسولهِ؟ تو از خدا فرار كرده‌ای یا از رسول خدا؟ و سپس راهش را گرفت و رفت.
فردا صبح، آخوند ملا حسینقلی همدانی درس را تمام كرده، رو به شاگردان نمود و گفت: ‌امروز یكی از بندگان خدا فوت كرده هر كس مایل باشد <بیاید تا> به تشییع جنازه‌ی او برویم.
عده‌ای از شاگردان آخوند به همراه ایشان برای تشییع حركت كردند. ولی با كمال تعجب دیدند آخوند به خانه عبد فرار رفت. آری او از دنیا رفته بود. عجبا! این همان یاغی معروف است كه آخوند از او به عنوان بنده‌ی خدا یاد كرد و در تشییع جنازه او حاضر شد؟! به هر حال تشییع جنازه‌ی تمام شد.
یكی از شاگردان آخوند به نزد همسر عبد فرار رفته و از او سؤال كرد: چطور شد كه او فوت كرد؟
همسرش گفت: نمی‌دانم چه ‌شد؟ او هر شب دیروقت با حال غیرعادی و از خود بی‌خود منزل می‌آمد، ولی دیشب حدود یك ساعت بعد از اذان مغرب و عشا به منزل آمد و در فكر فرو رفته بود و تا صبح نخوابید و در حیاط قدم می‌زند و با خود تكرار می‌كرد: عبد فرار تو از خدا فرار كرده‌ای یا از رسول خدا؟! و سحر نیز جان سپرد.
عده‌ای از شاگردان آخوند فهمیدند این جمله را آخوند ملاحسینقلی همدانی به او گفته است. چون از او سؤال كردند، ایشان فرمودند: «من می‌خواستم او را آدم كنم و این كار را نیز كردم، ولی نتوانستم او را در این دنیا نگه دارم.»

http://www.7club7.com/blog/9540/%D9%86%D9%81%D9%88%D8%B0-%D9%83%D9%84%D8%A7%D9%85/

ابدا قصد تفسیر کردن ندارم . بلکه از دید جامعه شناسی و نوع رفتار های ادمیان از قران مثال می آورم . و به عنوان درس هایی که می شود از این کتاب مقدس گرفت را با هم مطالعه میکنیم .

سوره شعرا . آیه ۱۶ تا انتهای مبحث

به سراغ فرعون بروید و بگویید " ما فرستاده پرودگار جهانیان هستیم ". (1)
بنی اسرائیل را با ما بفرست ( آنها به سراغ فرعون رفتند ) (۲)
فرعون گفت : آیا ما تو را در کودکی در میان خود پرورش ندادیم ؟ (۳) و سالهایی از زندگی ات را در میان ما نبودی ؟!!
و سرانجام آن کارت را که نمی بایست انجام دهی(۴) انجام دادی و یک نفر از ما را کشتی و تو از ناسپاسانی !

موسی گفت : من آن کار را انجام دادم (۵) در حالی که از بی خبران بودم . پ
 
س هنگامی که از شما ترسیدم فرار کردم و پروردگارم به من حکمت و دانش بخشید و مرا از پیامبران (۶) قرار داد

آیا این منتی است (۷) که تو بر من میگذاری که بنی اسرائیل را برده خود ساخته ای ؟! (۸)

فرعون گفت پرودگار عالمیان چیست ؟ !! (۹)
 
موسی گفت : پروردگار آسمان ها و زمین و آنچه میان آن دو است .(۱۰) ا گر اهل یقین هستید .

فرعون به اطرافیانش گفت : آیا نمی شنوید این مرد چه میگوید ؟!! (۱۱)
 
موسی گفت : او پروردگار شما و پروردگار نیاکان شماست . (۱۲)
 
فرعون گفت : پیامبری که به سوری شما فرستاده شده مسلما دیوانه (۱۳) است
 
موسی گفت : او پروردگار مشرق و مغرب و آنچه میان آن دوست (۱۴) می باشد . اگر شما عقل و اندیشه خود را به کار میگرفتید .

فرعون خشمگین شد و گفت: و اگر معبودی غیر از من برگزینی تو را از زندانیان (۱۵) قرار خواهم داد !

موسی گفت : حتی اگر نشانه آشکاری بیاورم ، باز ایمان نمی آوری ؟ !! (۱۶)
 
فرعون گفت : اگر راست میگویی آن را بیاور ! (۱۷)
 
در این هنگام موسی عصای خود را افکند و ناگهان مار عظیم و آشکاری شد
 
و دست خود را در گریبان فرو برد و بیرون آورد و در برابر بینندگان سفید روشن بود (۱۸)
 
فرعون به گروهی که اطراف او بودند گفت : این ساحر آگاه و ماهری است ………. (۱۹)

تجزیه تحلیل نوع گفتار و مذاکره دو نفر از دید نفوذ کلام :

(۱): اعلام همگانی به بزرگترین قدرت زمانه آن روز
(۲) : خواهش موسی از خدا و تغییر زمان … در حقیقت خداوند جلو تز از موسی حرکت میکرد که در قران نوشته آن ها به سراغ فرعون رفتند . در حالیکه در آیه قبل هنوز موسی با خداوند در حال گفتگو بود .
(۳) : یادآوری نقش پدری و دلسوزی ها توسط فرعون و شرمنده کردن موسی از انجام عملش
(۴) : بزرگ جلوه دادن عمل بد موسی : به طوریکه خود عمل را نمیگوید .. بلکه در جمع دربار میگوید : کاری که نباید میکردی انجام دادی . در حقیقت ابهام بزرگی از گناه موسی را در فضا منتقل میکند .

(۵) : تصدیق موسی . و نترسیدن از عملش و اعتراف به آن . در حقیقت موسی این باز با اعلام صادقانه خود قدرت نفوذ کلام را دوباره بدست می آورد .

(۶) : اعلام موسی مبنی بر اینکه من پیامبر جهانیان هستم .
 
(۷) : و متوجه شدن کلام زیرکانه فرعون . برای منت گذاشتن سرپرستی موسی . و اعلام توسط موسی

(۸) : و اعلام آشکار خطاهای فرعون مبنی بر آزار و اذیت قوم بنی اسراییل

(۹) : طفره رفتن فرعون از جواب بالا و عوض کردن مبحث مذاکره

(۱۰) : نشان دهنده قدرت پرودگار به تمام و کمال و استفاده خوب بردن از سوال فرعون

(۱۱) : تخریب شخصیت موسی به عنوان فاعل در انظار . در حقیقت این جا خود موسی به اهانت گرفته میشود و نه پرودگارش

(۱۲) : بی توجهی موسی به کلام فرعون و ادامه دادن اوصاف پروردگارش . ( قدرت خود را چند برابر میکند )

(۱۳) : تخریب شخصیت موسی توسط فرعون

(۱۴) : ادامه دادن دیگر خصوصیات پروردگار جهانیان

(۱۵) : خشمگین شدن فرعون از ازدیاد نفود کلام

(۱۶) : عوض کردن نوع مبحث توسط موسی و اینبار معامله کردن با فرعون از لحاظ قدرت های پرودگار و قدرت های تو و آوردن نشانه ها . در حقیقت موسی تلاش میکند هنوز در جمع سخن از پرودرگارش به میان بیاید و بحث از بین نرود . این کار را زمانی انجام میدهد که فرعون کاسه صبرش تمام شده است . و دیگر راهی برای تخریب شخصیت ندارد و او را تهدید به زندان میکند .

(۱۷) : دوباره تخریب شخصیت و باور نکردن حرفهای او . با ابزار مسخره کردن

(۱۸) : معجزه های عظیم در ملاء عمومی و دوباره برگ برنده به دست موسی می افتد .

(۱۹) : در مصر ساحری رواج داشته است . این بار اینگونه به تخریب میپردازد که موسی یک ساحر و استاد همه شماست …

(۲۰) بی شک فرعون بسیار زیرک و دانا بوده است … اما غرور او …

http://irvani.com/weblog/archives/168

نويسنده:سید علی موسوی

چکیده:
 در هر بحثی اولین چیزی که حائز اهمیت است، موضوع آن بحث و یا نوشته است. بنابراین موضوع وفصل نخست این مقاله را به تعریف خطابه از کتاب متفّکر شهید استاد مرتضی مطهری اختصاص داده و سپس به شناخت مخاطب اشاره خواهد شد. همان گونه که در مقدمه نیز اشاره شد، اشکال اساسی که در فهم مطالب با آن مواجه هستیم، اغلب به علت ندانستن زبان هم دیگر است. ما باید با این واقعیت کنار آمده که همه‌ی انسان‌ها مثل یک دیگر نیستند و تفاوت‌ها زیادی در میان آن‌ها وجود دارد. شناخت مخاطب برای رویارویی با وی، مهم‌ترین بخش در تاثیر کلام است. به عبارت دیگر وقتی ما ندانیم که برای چه کسی با چه روحیاتی سخن می‌گوییم، قاعدتاً در طرز بیان خود، دچار مشکل خواهیم شد. در فصل دوم به راه کارهای مواجهه با مسئله اشاره خواهد شد. وقتی شناخت صحیح از مخاطب به دست آمد، موضوعی که بعد از آن حائز اهمیت است، خود موضوع مورد بحث است. در مورد شکل، هدف، راه کارهای صحیح وناصحیح، خطرها، امتیازات وتوجه شنونده به بحث و... در فصل سوم به شکل و روش صحیح سخن گفتن، تاثیر گذاری هر چه بیشتر در مخاطب و استفاده از روش‌هایی که می‌تواند، از کلیشه ای بودن بحث وخسته کردن مخاطب بکاهد اشاره شده است. در فصل آخر نیز به اشکال مختلف وراه بردهای عملی که یک خطیب و سخنران می‌تواند به واسطه‌ی آن‌ها بر استرس‌ها و اضطراب‌های موقع سخنرانی، مقابله کند، مختصراً اشاره خواهد شد.
 کلید واژه: سخنرانی، سخنران، صحبت کردن، نگاه، مخاطب، خطابه، راه کارها، سکوت
 مقدمه: انسان از لحاظ شخصیتی نیازمند به ارتباط با دیگران است، و مقدمه و چارچوب اصلی شکل‌گیری ارتباطات در انسان، سخن گفتن است.
 وصحبت کردن نیز همچون علوم دیگر به راه کارهایی نیازمند است، تا انسان بتواند با تکیه به آن در برقراری این ارتباط موفق باشد. البته در نگرش نخست، وبرخورد با چنین موضوعی، به نظر می سد، سخن گفتن، یک تجربه است و نامیدن آ ن به نام علم، یک نوع بزرگ نمایی برای آن محسوب خواهد گشت. امّا وقتی با ژرف اندیشی به آن بنگریم، خواهیم دید که آن نه تنها یک علم، بلکه سر لوحه و ریشه‌ی اساسی برای بسیاری از علوم ارتباطی و محاوره ای و روانشناسی است. لازم است قبل از شروع به مباحث فو ق، به این موضوع نیز اشاره شود که چرا شروع به نوشتن این نوشته نمودم. اینجانب یکی از انتقادات اساسی و اصلی‌ام از مراکز فرهنگی و آموزشی به این است که چرا به سخن و صحبت کردن اهمیت نمی‌دهند. امروز برای دانشجویان، طلاب، اساتید، بزرگان و ...سخن گفتن یک نیاز مبّّرز و اساسی به حساب می‌آید، لکن در جامعه‌ی فعلی هیچ مرکزی رسماً نوع و رسم سخنرانی را به آنان نمی‌آموزند یا حداقل به آن توجه لازم نمی‌گردد. به عنوان مثال وقتی یک دانشمند محقق و کارآزموده و حتی یک عالم دینی می‌خواهد از دانش خود کمی به دیگران بیاموزد، اغلب به علل مختلفی از جمله نبودن فضای ارتباطی بین او و جامعه و ندانستن نوع برخورد با آنان و حتی روش و لهجه‌ی صحبت کردن، نه تنها نمی‌تواند صحبت خود را به گوش جامعه برساند، بلکه به مرور زمان به علت ندانستن زبان هم دیگر، دوری و حتی تنفری بین دو قشر ایجاد می‌گردد که می‌تواند بسیارخطرناک باشد. یا وقتی که عالم دینی قصد دارد، صحبت‌های خود را به دیگران تعلیم دهد، وقتی نداند چگونه آغاز و پایان دهنده‌ی صحبت‌های خویش باشد یا به عبارت دیگر وقتی همیشه برای عده ای خاص، صحبت کرده وشکل صحبت کردن باعوام را نمی‌داند، کم کم فاصله ای عمیق بین علم و اجتماع و منزوی شدن علم و دانش پدید خواهد آمد که حل و فصل آن سخت خواهد بود. بسیار اتفاق افتاده است که می‌خواهیم موضوعی را به فردی بگوییم، اما طرف مقابل از صحبت‌هایمان برداشت اشتباهی پیدا می‌کند و همین موضوع و سوء تفاهم‌های بی دلیل، به یقین به علت ندانستن فرهنگ و زبان هم دیگر است. آن موقع خواهد بود که هر قشر و شخصیتی در چارچوب شخصی خود، فرو می‌رود و ارتباط بین مردم کم کم از بین خواهد رفت؛ و به همین داعی تصمیم به نوشتن این مقاله نمودم تا این اقشار بلکه جامعه‌ی امروز که عملاً از نطق و روش‌های صحیح آن اطلاع کافی ندارند را به حول و قوه‌ی خدای تبارک تعالی با روش‌های مندرج در این مقاله یاری نمایم تا انشا الله این مشکل از میان برود.

تعریف سخنرانی وخطابه و رابطه‌ی آن با اسلام و دین
 
 استاد مطهری (ره) در کتاب خطابه و منبر به شکل و پایه‌ریزی خطابه مختصراً اشاره می‌کنند، وبه علت اختصار این نوشته، عیناً به همان کلمات و نوشتار بدون هیچ گونه تصرفی در ویرایش بسنده می‌شود: ایشان می‌فرمایند: [سخنرانی همان است که از لحاظ فنی و علمی در منطق، به آن خطابه می‌گویند. خطابه یکی از فنون پنجگانه سخن و کلام است، در منطق پنج صناعت، یعنی پنج هنر سخنی هستند که به آن‌ها صناعت خمس می‌گویند و از ارسطو رسیده است، یکی از آن‌ها فن خطابه است.] ایشان پس از تعریف خطابه به رابطه‌ی مستقیم خطابه و اسلام نیز اشاره می‌کنند و می‌فرمایند: [پیوند خطابه با اسلام از چند نظر است: از این نظر که خطابه یک فن است، یعنی یک هنر است و هنر مطلقاً می‌تواند به کمک یک فکر وعقیده ویا بجنگ یک فکر و یا عقیده بیاید، یعنی یک فکر، یک فلسفه، یک دین، یک آئین را می‌شود بوسیله ی هنر ویا صنعت تقویت کرد، وهمچنین می‌شود آن را بوسیله ی هنر ویا صنعت تضعیف کرد].ایشان ادامه می‌دهند: [خطابه از آن جهت که یک هنر یا فن است و هنر و فن معمولاً می‌تواند اثر اجتماعی داشته باشد و عامل اجتماعی بشمار رود، یک فکر ویا یک عقیده را تقویت ویا تضعیف کند، از بزرگ‌ترین عوامل اجتماعی بشمار می‌رود و هیچ هنری به اندازه‌ی خطابه نمی‌تواند اثر اجتماعی داشته باشد و اگر از این نظر به خطابه نگاه کنیم، رابطه‌ی هنر خطابه با اسلام مثل بسیاری از هنرها و صناعت‌های دیگر است. نظر دیگر درباره‌ی پیوند خطابه واسلام از جنبه‌ی مستقیمی است که اسلام در تحول وپیشرفت خطابه کرده است، اسلام در فن خطابه تاثیر داشت، خطابه را بالا برد، جلو برد، عرب از فنونیکه مربوط به زبان است، یعنی شعر و خطابه ونویسندگی، شعر را خوب می‌گفته است امّا عرب در خطابه آنقدر ها قوی نبوده است. امّا اسلام که پیدا شد در هر سه قسمت (شعر –خطابه –نویسندگی) تاثیر گذاشت، در شعر وخطابه تحول عظیمی ایجاد کرد و نویسندگی را ابداع نمود. وقتی خطابه های رسول اکرم را می‌بینید، طور دیگری است، معانی دیگری در کار آمده است، معارفی هست، معنویتی هست، مسائل اجتماعی هست، حکمتهای بزرگ ومسائل اخلاقی هست و این‌ها درخطابه های جاهلیت وجود نداشته است. بدیهی است وقتیکه قرآن کریم خود نمونه‌ی اعجاز بیان وفصاحت و بلاغت است وبیان را یکی از بزرگ‌ترین نعمتهای الهی بشمارد (الرحمن علم القرآن خلق الانسان علمه البیان) ووقتیکه در اولین آیات نازل بر پیغمبر از قلم وکتابت ونویسندگی نام ببرد: (اقراء باسم ربک الذی خلق الانسان من علق اقراء وربک الاکرم الذی علم بالقلم علم الانسان ما لم یعلم) خواه ناخواه در خطابه وبیان تحول بوجود می‌آید و بی جهت نبود که مسلمین علوم زبان و بالاخص علم فصاحت و بلاغت را با قواعد مخصوصش ابتکار و ابداع نمودند.]
 
شناخت دقیق مخاطب
 
 پس از شناخت مختصر از خطابه وسخنرانی، اکنون نوبت به فنون اجرائی درآن، ونوع وروش برخورد با مخاطب و مستمع خواهد رسید. برای شناخت صحیح مخاطب، لازم است از احتیاجات و علایق آن‌ها با خبر شویم. خطیب موفّق، خطیبی است که می‌تواند موضوع مورد بحث خود را با علایق مخاطبان، همگام سازد و موضوعات خود را با استفاده از علایق خود مخاطب مطرح سازد. مسلماً مخاطبانی که ما با آن‌ها روبه رو هستیم، یکسان نیستند واصل مهم‌تر و اساسی‌تری که باید پذیرفت، این است که همه‌ی مخاطبان، عقاید و باورهای شخصی، اعتقادی و حتی دینی ما را قبول ندارند. به همین جهت، اولین چارچوب و اصل در سخنرانی، شناخت علایق مخاطبان است. اگر شاهدیم که بعضی از سخنرانی‌ها با وجود مباحث علمی و ظرافت‌هایی که شخص سخنران در بیان خود دارد، بسیار کم مخاطب است، همه به این دلیل است که آن‌ها مخاطبان خود را نشناخته‌اند، آن‌ها با علایق خود بحث می‌کنند و مباحث مورد علاقه خود را مطرح می‌کنند. شاید انتقاد شود، که اگر ما بخواهیم بر اساس علایق دیگران صحبت کنیم، در موارد زیادی باید از اعتقادات شخصی و مسلّمات دینی و هویتی خود دست برداریم، بنابراین چگونه می‌توان، موضوعی و بحثی که خود قبول نداریم را برای مخاطب عرضه کنیم. مامجبور نیستیم که علایق خود را کنار گذاشته و فقط به محبوبیات مخاطب نگاه کنیم، بلکه می‌توانیم با همان احساسات مخاطب و عقاید شخصیش، که برای هر انسانی مهم تلقّی می‌گردد، بر وی غلبه نمود. خطیب می‌تواند با مخاطب یکی شود و مباحث خود را به عنوان یک دوست و دلسوز برای وی مطرح کند تا به عنوان یک هدایت گر، یک مبلغ و امثالهم. (1) یقیناً ًهر سخنرانی، به این مقدار که در هر مکانی مطابق با میل مخاطب از چیزهایی که آنان دوست دارند، اطلاعات عمومی دارد. بنابراین توصیه می‌شود هر خطیبی در مرحله‌ی نخست، از چیزهایی که مخاطبان دوست دارند صحبت کند، حتی اگر آن علاقه، هیچ ربطی به موضوع مورد بحثش نداشته باشد، زیرا هر مخاطبی وقتی ببیند، طرف مقابل وی از علایق او سخن می‌گوید، خود را مجبور می‌داند به سخنان او گوش دهد. به عنوان مثال یک سخنران دینی، وقتی می‌خواهد برای دانشجویان خلبانی صحبت کند، می‌تواند قبل از سخنرانی یک کتاب ساده از اصطلاحات خلبانی بخواند و قبل از ورود به بحثش کمی در مورد آن توضیح دهد. حتی می‌تواند این سخنان را به عنوان مثال برای بحث خودش و یا حتی برای عوض شدن محیط به صورت یک مزاح بیان کند. چرا مخاطب با سخنران احساس دوری می‌کند!؟ چرا اغلب مخاطبان به جای گوش داد به مطلب، به فکر انتقاد کردن از خطیب هستند؛ و چرا نمی‌توانند بدیهی‌ترین صحبت‌های او را پذیرا باشند!؟ در بعضی از موارد مخاطب، قبل از سخنرانی، نظرش بره‌مان گفته های خطیب بوده است، اما وقتی این سخنان را از فرد مورد نظر می‌شنود، بلافاصله با نظر قبلی خودش چون موافق خطیب است، مخالفت می‌کند؟ تمام مسائلی که مثال زده شد، به نبودن صمیمت میان مخاطب و خطیب باز می‌گردد. وقتی مخاطب متوجه شود، کسی قصد تحکّم بر وی دارد، به هر شکل ممکن در پی محکوم کردن او جبهه می‌گیرد، ولی وقتی احساس دوستی با خطیب داشته باشد، حاضر است حتی عقاید خود را کنار گذاشته و سخن اورا فرا گیرد. به عنوان مثال سخنران می‌تواند با کمال تواضع به مخاطبان خود بگوید: برای من باعث افتخار است که در جمع شما صحبت کنم. یا حتی می‌تواند بگوید: امیدوارم در بحث مرا همیاری کنید و اگر اشکالی در میان صحبت‌های من است، بلافاصله تذکر دهید. اما جالب است، در چنین مواقعی درصد انتقاد و اشکال گرفتن از وی، بسیار پایین‌تر می‌آید. حتی در بعضی موارد مخاطبین به جای انتقاد، با سر تکان دادن و با نگاه‌هایی که سرشار ازگوش دادن آن‌ها از خطیب است، می‌توانند وی را در انجام آن چه می‌خواهد نطق کند، کمک کنند. کانال دایل می‌گوید: کاریکه شما در دنیا انجام می‌دهید اهمیتی ندارد، آنچه مهم است که تا چه اندازه می‌توانید مردم را متقاعد سازید که کارهائیرا که انجام داده‌اید، گرانبهاست. (2)
 موضوع مهم دیگری که لازم می‌دانم به آن اشاره کنم اینکه: سخنگو باید مخاطبان را در بحث شریک کند، والا باید منتظر خمیازه هاو نشانه های دیگر خستگی در چهره و رفتار مخاطب باشد. اما بالعکس اگر شنوندگان را در بحث شرکت دهد و حتی از آنان برای حل مسائل استفاده کند، می‌تواند شادی را در چهره‌ی آنان به راحتی احساس کند. حتی او می‌تواند، آخرین کلمه‌ی جمله‌اش را نگوید، تا مستمعین، ادامه‌ی آن را متذکر شوند.
 باید مخاطب و خطیب احساس راحتی و یکی بودن کنند و الا نمی توانداین سخنرانی موفقیت آمیز باشدولازم است بدانیم، اگر یکی بودن در سخنرانی، اجرا نشود، نمی‌توان به آن سخنرانی گفت، بلکه نام آن تک گویی است. (3) اصولاً جوانان، میان سالان، وافراد سالخورده از نظر روانی و از نظر دوست داشتن نوع بیان با یک دیگر متفاوت اند. جوان اغلب مسائل علمی که با ذهن جستجوگرش، هماهنگ باشد را می‌پذیرند، و از مسائل خلاف برهان، وحتی مسائل فرا ماده که اغلب عقل به راحتی آن‌ها را نمی‌پذیرد، فراری می‌جوید:مانند خواب، رویا، مکاشفه و ...وبالعکس اغلب افراد میان سال و بیشتر از آن‌ها افراد سالخورده، از مسائل فرا ماده، قصه های تاریخی، و امثالهم لذت خاصی می‌بردند و به راحتی آن‌ها را تجزیه و تحلیل می‌کنند، در صورتی که ذهن جوان نمی‌تواند به را حتی با آن‌ها کنار آید. به عنوان مثال وقتی می‌خواهیم وجود خدا را برای یک جوان ثابت کنیم باید با بیان براهین واستدلال های منطقی و صغری وکبری ها یی که در علم کلام وجود دارد، وی را قانع ساخت ولی به راحتی می‌توان با بیان یک معجزه بسیار ساده، همان وجود خدا را برای یک سالخورده به اثبات رساند. موضوع مهم دیگر در مخاطب شناسی این است که خطیب علاوه بر شناخت مخاطب از نظر روحی، لازم است وی را از نظر علمی نیزبسنجد و مطابق با درک علمی او صحبت کند، زیرا چه بسا خطیب بدون توجه به مخاطب بحث علمی دقیقی را همراه با اصطلاحات خاصی مطرح می‌کند که مخاطب هیچ کدام از آن را نمی‌فهمد. قَالَ قَامَ عِيسَى بْنُ مَرْيَمَ خَطِيباً فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ فَقَالَ يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ لَا تُحَدِّثُوا الْجُهَّالَ بِالْحِكْمَةِ فَتَظْلِمُوهَا وَ لَا تَمْنَعُوهَا أَهْلَهَا فَتَظْلِمُوهُم- (4) امام صادق (ع) در این باره می‌فرمایند: حضرت عیسی بن مریم، بین بنی اسرائیل برای خطابه به پای برخواست. فرمود: ای بنی اسرائیل مطالب حکیمانه را با غیر عالمان در میان نگذارید، که این ظلم به حکمت است وآن را از افراد شایسته منع نکنید که ظلم به شایستگان است. بنابر آنچه گفته شد مخاطب شناسی اولین واساسی ترین روش در بیان سخنرانی، به حساب می‌آید که نباید یک سخنران خوب از آن غافل باشد.
 فصل دوم:
 همان گونه که اشاره شد، فصل دوم در مورد مواجهه با مسئله، ونوع برخورد با آن در مواجهه با مخاطب است.
 موضوع بحث:
یکی از مسائل مهمی که در این بحث بدان اشاره خواهد شد، شناخت دقیق، سخنران از موضوع بحث است. مطمئناً برای هیچ سخنرانی، هیچ خجالتی بالاتر از آن نیست که نداند در مورد چه چیز می‌خواهد صحبت کند. وقتی به پشت تریبون می‌رود و نگاه های عده ای به دنبال اوست و او تازه به این فکر بیافتد که چه نطق کند.
 توماس کرکیل در این باره می‌گوید: بزرگ‌ترین اشتباهات، در سخنرانی آگاهی نداشتن از هیچ یک از مطالب فوق است. (5).وظیفه‌ی یک سخنران در درجه‌ی اول، قبل از ورود به هر بحثی تفهیم صحیح و دقیق موضوع از لحاظ مطالب و اطراف موضوع است، از این که این موضوع حول چه مسائلی می‌چرخد، چه کسانی این موضوع را پذیرفته وچه کسانی این بحث را نمی‌پذیرند ...حتی یک سخنران موفق، سخنرانی است که قبل از ورود به مباحثش، چیکده ای از کل سخنرانی خود را برای مخاطبین بیان کند، تا شوق گوش دادن به مطلب را به مخاطب القاء کند. البته نباید از این نکته نیز غافل شویم که نباید تمام جوانب بحث را به صورت کامل ومختصر بیان کند، زیرا این امر باعث می‌شود، مخاطب با دانستن کلی بحث، دیگر علاقه ای به فرا گرفتن آن نداشته باشد، بلکه بعضاً بحث برای مخاطب، تکراری و خسته کننده خواهد شد، در نتیجه باید در سخنرانی نکات مبهم و گنگی نیز وجود داشته باشدتا طرف مقابل به همین عنوان، سخنرانی را ادامه دهد. بنابراین وظیفه‌ی یک خطیب در درجه‌ی نخست، ایجاد شوق در مخاطب است (با بیان اصل موضوع خاصیت‌ها و فوائد آن، کاربرد آن در اجتماع و لزوم نیاز به آن) که تمام این‌ها می‌تواند گام اول در موفقّیت در یک سخنرانی باشد. وظیفه‌ی بعدی در ایجاد یک سخنرانی این است که خطیب از قبل تمرین داشته باشد: به عنوان مثال می‌توانیم، قبل از سخنرانی، موضوع و سخنان را برای اعضای خانواده، همکاران وحتی جلو ضبط صوت بخوانیم. (6) این کار دو جنبه دارد اولاً:سبب می‌شود مدت لازم برای ایجاد یک سخنرانی ارزنده و مطابق با مطالب را داشته و خودرا در بیان مطالب با زمان مطابق کنیم. ودوماً مطالب در ذهنمان تقویت پیدا می‌کند و باعث می‌شود یک مرور اجمالی بر نوع بیان، موضوع، و برخورد مخاطب با خود داشته باشیم و به نوعی می‌توان گفت: که یک تجربه برای خطیب ایجاد گشته تا وی با مشکلات، و نوع دید دیگران به وی، در صورت لزوم، نوع سخنان خود را تغییر دهد. بنابراین همیشه به یاد داشته باشیم که:طرح ریزی صحیح به طور خاصی می‌تواند از اجرای صحیح جلوگیری کند.
 
بیان متین وعلمی
 
 «قُل لِعبادی یقولوا التی هِیَ احسن» به بندگانم بگو، آنچه را بهتر است بگویند (7)
 قال علی (ع) : فَکِّرثُمَ تکلَّم تسلِم مِنَ الزلَّل-(تفکر کن و آنگاه سخن بگو تا از لغزش‌ها مصون باشی) (8) قال علی (ع) آیه البلاغهِ قلبٌ عقولٌ ولسانٌ قائل (نشانه‌ی بلاغت قلبی اندیشمند و زبانی گویا است) -(9) قال علی (ع) : (خیرُ القولِ ما نَفَع) بهترین سخن، سخن نافع است. (10) موضوع در مورد علمی سخن گفتن و پرهیز از شوخی‌های زیاد و بزله گویی در سخن است. شاید باورش برایمان سخت باشد، امّا وقتی سخنران، در بحثش نکته‌ی علمی نداشته باشد، کلیه حضّار حتی آنانی که اصلاً سوادکافی نیز ندارند، به راحتی این موضوع را تشخیص می‌دهند، البته نه صرفاً به علت نداشتن بنیه‌ی علمی، بلکه به خاطر حالت خاصی که آن خطیب بی مطالعه در حین سخن گفتن به خود می‌گیرد، از نوع نگاه به مردم، از اینکه در حین صحبت، به این طرف و آن طرف می‌رود، از همه چیز صحبت می‌کند ووقتی از خود او در مورد موضوع بحثش بپرسیم، غالباً نمی‌داند که خودش چه گفته است. هرگز فراموش نکنیم که سخنرانان موفق، حتی اگر ساعت‌ها در مورد موضوعی، مطالعه کرده باشند، ولی قرار باشد، در مورد همان موضوع صحبت کنند، حداقل یک ساعت اطلاعات خود را مرور می‌کنند.
خشک ابری که بود از آب تهی
ناید ازوی صفت آب دهی
عن الزرراه بن اعین قَالَ سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ الْبَاقِرَ (ع) مَا حَقُّ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ قَالَ أَنْ يَقُولُوا مَا يَعْلَمُونَ وَ يَقِفُوا عِنْدَ مَا لَا يَعْلَمُون (11)
زراره می‌گوید: از امام باقر (ع) سوال نمودم:حق خداوند بر بندگان چیست؟ فرمود: آن را که می‌دانند، بگویند و در آنچه نمی‌دانند، توقف کنند.
 امام علی نیز بیان سخن را حاکی از درجه‌ی عقل می‌دانند و می‌فرمایند:إِيَّاكَ وَ الْكَلَامَ فِيمَا لَا تَعْرِفُ طَرِيقَتَهُ وَ لَا تَعْلَمُ حَقِيقَتَهُ فَإِنَّ قَوْلَكَ يَدُلُّ عَلَى عَقْلِكَ وَ عِبَارَتَكَ تُنْبِئُ عَنْ مَعْرِفَتِك (12) بپرهیزید از این که در چیزی سخن بگویید که راه آن را نمی‌دانی واز حقیقتش آگاهی نداری، چه بسا که گفته‌ات بر درجه‌ی عقلت دلالت دارد و عبارتی را که می‌گویی، بر معرفت وآگاهی ات دلالت می‌کند –
 زبان در دهان ای خردمند چیست
کلید در گنج صاحب هنر
چو در بسته باشد چه داند کسی
که گوهرفروش است یا پیله‌ور
یکی از مشکلات دیگری که سخنان بدون مطالعه و علم کافی در بردارد این است که خطیب نزد عوام به عنوان یک فرد بی علم معرفی می‌شود، به عنوان مثال اگر خطیبی فقط یک نکته‌ی غیر علمی در سخنانش باشد، همین نکته‌ی کوتاه باعث می‌شود در نظر مخاطب تمام صحبت‌های علمی او نیز غیر علمی به نظر برسد. لَا تَقُلْ مَا لَا تَعْلَمُ فَتُتَّهَمَ بِإِخْبَارِكَ به ما تَعْلَم (13) درباره‌ی چیزی که علم واطلاع نداری سخن مگو، زیرا این کار موجب می‌شود که درسایر گفته‌هایت متهم شوی وشنودگان در صحت واصالت دیگر سخنانت که از روی علم گفته ای شک وتردید کنند. امام صادق (ع) نیز می‌فرمایند: العالِمُ لا یَتََکَّلم بِالفُضول (فرد دانشمند وعالم گفتار اضافی و غیر سودمند ندارد) (14) البته این‌ها به این معنا نیست که خطیب کلمات خود را به صورت سنگین و علمی بیان کند، بلکه باید نکته‌ها و صحبت‌هایش علمی باشد، نه نوع کلمات. ونباید فراموش کنیم که اگر خطیب از کلمات مغلق استفاده کند، تنها مخاطب را از بحث دور ساخته است، بنابراین یکی از مهم‌ترین اصل‌های سخنرانی، زیبا سخن گفتن است که مخاطب آن را درکنارگفته ی علمی، جزء مهم‌ترین، شاخصه‌های خطیب می‌داند. ولازم است دانسته شود، اگر شخصیت فرد از لحاظ اجتماعی کم شود، صحبت‌های وی حتی اگر بسیار علمی ودقیق نیز باشد، افراد نمی‌توانند بین شخصیّت و صحبت‌های فرد تمییز داده، بنابراین بحث‌های علمی که از آن سخنران نشاءت گرفته رانیز، قبول نخواهند کرد. اگر سخنران بدون هیچ معیاری موضوع مهم دیگری که باید به آن اشاره شود اینکه، هرگز سخنران فراموش نکند، که اوبالاخره یک سخنران است، و نباید متانت خود را در مقابل حضّار از دست دهد –البته امیدوارم این سنگینی را با یکی شدن با مخاطب، مخلوط نکنیم، زیرا یکی شدن با مخاطب، و حتی دوست شدن با آن‌ها در جای خود باید رعایت شود امّا فراموش نکنیم که همان مردمی که دوست دارند، کسی که با آن‌ها صحبت می‌کند، با آنان دوست باشد، همان‌ها از مزاح‌های بیش از حد نیز متنفرند. اگرسخنران شروع به شوخی کند، کم کم وقار وی نزد شنوندگان کم شده و سخنان او نیز دیگر هیچ اثری در مخاطب نخواهد گذاشت. پیامبر اکرم (ص) درفرازی از وصیت نامه‌ی خود به امام علی (ع) می‌فرمایند: یاعلی شوخى نكن كه ارزش تو از بين مى‏رود، دروغ مگو كه نورت از بين مى‏رود. (15) وهمچنین پیامبر اکرم (ص) فرمودند: شوخى بسيار آبرو را می‌برد و خنده بسيار ايمان را نابود می‌کند و دروغ خرمى را بر می‌اندازد (16) امام هادى (ع) نیز فرمودند: ستيزه مكن تا ارزشت برود، و شوخى مكن تا بر تو گستاخ شوند و فرمود: از نادانى، خنديدن بيجا و بى‏شگفتى است-(17) امام علی (ع) شوخی را از اسباب کم خردی دانسته ومی فرمایند: (18) [كسى شوخى نكند جز كه از خردش مقدارى كم شود. البته هرگز فراموش نکنیم که حس شوخ طبعی یک سرمایه‌ی با ارزش برای هر سخنران است ولازم نیست یک سخنران دارای متنی فوق‌العاده جدی یا به سنگینی فیل باشد بلکه اگر می‌توانیم با اشاره به یک نکته شوخ طبعانه در یک موقعیت ویا موقعیتی که در محل سخنرانی پیش آمده است، مخاطبین را بخندانیم، به عنوان مثال یک مورد بی اهمیت را در نظر گرفته و تا می‌توانیم روی آن اغراق گویی کنیم (این قدر ادامه دهیم تا مخاطب مجبور به خنده کردن گردد ومطمئناً این نوع شوخ‌طبعی بسیار بیش از داستان‌های عامیانه که به نظرمان خنده دار می‌آید، می‌تواند مخاطب را بخنداند ولی حال اگر سخنران یک داستان و لطیفه که به نظر خودش خنده دار است، برای مخاطب تعریف کند، اولاً احتمال دارد که برای بسیاری تکراری باشد، وثانیاً هر چه برای او جذاب است، نمی‌تواند برای همگان جذاب باشد، اما تکیه بر مسائل بی اهمیت و اغراق‌گویی بیش از اندازه در مورد مسائل اولاًدر نظر مخاطب چون موضوع همان بحث خطیب بوده است، با آن بحث ارتباط صمیمی‌تری داشته و ثانیاً موضوعش برای وی تکراری نخواهد بود بنابرآنچه گفته شد، یک سخنران موفق باید تعادل را سرچشمه‌ی کار خودقرار داده، نه آنچنان شوخی و مزاح کند، که ارزشش کاسته شود، ونه آنچنان بسته و جدی سخنرانی کند، که همگان از وی فراری شوند)]
فصل سوم:
 -بلافاصله توجه حاضران را معطوف به موضوع کنیدمطمئناً سخنرانی که شونده در آن حضور نداشته باشد، یا به عبارت دقیق‌تر اگر در سخنرانی، مستمع به سخنران توجه نکند، این سخنان هیچ گونه سودی نخواهد داشت جز اینکه خطیب از لحاظ روحی، ضربه‌ی سختی خواهد خورد بنابراین یکی از اصولی که باید بدان توجه نمود اینکه: توجه مخاطب را به خود جلب کنیم –دراین بخش به راه کارهای مناسب برای جلب توجه اشاره خواهد شد.
 1-سخن خود را با بیان یک حادثه که برایمان رخ داده است، شروع کنیم: (19) وقتی یک سخنران از یک حادثه‌ی ساده که برایش اتفاق افتاده است، بحثش را آغازکند، دو نکته در آن مستتر است:
 الف -نخست این که مخاطب با وی احساس صمیمت بیشتری می‌کنند و اصل داستان این گونه است که مخاطب را مشتاق به ادامه‌ی آن می‌سازد، بنابراین توجه مخاطب متوجه سخنگو می‌گردد.
 ب-وقتی سخنران داستان را از زندگی شخصی خود بیان کند، در بیان دقیق خود دچار مشکل نشده و خود خطیب نیز به این وسیله می‌تواند با موضوع اخت شده و آن را جزء زندگیش بداند، و طبق آن با مخاطبین سخن بگوید.
 2-سخنان خود را یک نواخت نگوییم: اگر خطیب سخنان خود را به صورت یک نواخت و یک صدای یکنواخت بیان کند، مخاطب از سخنانش خسته وکسل می‌گردد. بنابراین توصیه می‌شود، خطیب ولوم صدای خود را بالا و پاین ببرد. نه این قدر آهسته صحبت کند که همگان خمیازه بکشندو آنچنان بلند صحبت کند که دیگر کسی به صحبت‌هایش توجهی نکندو تفاوتی بین نکات مهم و نکات دیگر بحثش قائل نشود. یک خطیب موفق سخنان معمول خود را با بیانی نه بلند و نه آهسته می‌گوید ووقتی قصد تاکید بر نکته ای را داشت، آن را بلند بیان می‌کند تا روی مخاطب تاثیر گذار باشد (20)
 3-حالت تعلیق ایجاد کنیم: همان گونه که قبلاً نیز بدان اشاره شد، باید مخاطب را مشتاق به ادامه‌ی بحث نمود، یک از روش‌های معمول که می‌تواند این شو ق را ایجاد کند، روش معلق کردن، ادامه‌ی بحث بر عهده‌ی مخاطب است –به عنوان مثال: وقتی سخنگومی خواهد از کتابی سخن بگوید، می‌تواند این گونه آغازگر جمله‌ی خود باشد: بحث من در مورد کتابی است که یکی از زیباترین کتب در زمینه فلان مطلب است، به عنوان مثال؛ این کتاب در سال 89 برای اولین بار چاپ شد اما به علت استقبال بیش از اندازه از این کتاب در چند ماه به چاپ هفدهم رسید –یا مثلاً نویسنده‌ی این کتاب بیش از بیست سال برای این کتاب زحمت کشید، وتحقیقات بسیاری را انجام داد –حال نمی‌خواهید نام کتاب را حدس زنید!؟ در مورد نویسنده‌ی آن چه می‌دانید!؟ آیا این مقدمه توجه شما را به خود جلب نمود؟ در ادامه‌ی بحث، انشاا...بحث جالب‌تر خواهد شد.
 اگر خطیب جزئی از موضوعات خود را به عهده‌ی مخاطب بگذارد، مطمئناً مخاطبین چون خود در بحث شرکت کرده‌اند، به بحث توجه بیشتری خواهند کرد.
 4- یک واقعه‌ی پر جاذبه‌ی جدید مطرح کنیم. (21) اگرمی بینیم مخاطب به سخنرانی توجه نمی‌کند، می‌توانیم از همان شروع سخنرانی یک واقعه‌ی مهم، جذاب و حتی باور نکردنی را برای شنودگان تعریف کنیم حتی اگر آن واقعه تنها یک شوخی باشد. (البته لازم به تذکر جدی است که تا می‌توانیم نباید در آغاز سخنرانی، شوخی کنیم، یا حتی با گفتن یک لطیفه وقار خود را از دست بدهیم) به عنوان مثال: اگر برای دانشجویان واساتید سخنرانی می‌کند، می‌تواند این گونه آغاز گر باشد:جدیداً طرحی مطرح شد است به عنوان شاگرد سالاری، دراین طرح دانشجو می‌تواند انتقادات خود را به صورت شفاهی و کتبی به مدریت دانشگاه تحویل داده وبر اساس آن اگر از استادی بیش از 10 انتقاد شود، وی از تدریس محروم خواهد شد. همان گونه که دیدیم، در این مثال سخنران، موضوع رابه عنوان طرح مطرح کرد، حال این طرح می‌تواند حتی یک پیشنهاد بسیار بی اساس باشد که یکی از داشنجویان آن را پیشنهاد داده، اما زیرکی سخنران باعث شد تا یک لحظه فضای جلسه عوض شود، همه‌ی فضا را سکوت فرا گیرد و چشمهای همه از استاد گرفته تا دانشجویان حاضر در جلسه بر دهان سخنران معطوف شود.
 5-به شنوندگان این وعده را بدهید، که به آنچه می‌خواهند دست می‌یابند (22)
 یکی از راه کارهای اساسی ومهم در سخنرانی این است که خطیب از علایق مخاطب سخن بگوید ومسلماً برای عوام اهداف خود از هر چیزی برایشان مهم‌تر است بنابراین سخنرانی که می‌خواهد توجه مخاطب را به خود جلب کند، می‌تواند به مخاطب خود وعده دهد، با انجام آنچه او پیشنهاد می‌دهد، به آنچه آن‌ها در این موضوع می‌خواهند، دست خواهند یافت. به عنوان مثال اگر موضوعش در رابطه باکار است، می‌تواند بگوید: به شما می‌گویم چطور از خستگی جلوگیری کنید، می‌خواهم به شما بگویم، چگونه می‌توان یک ساعت به ساعت کاری خود اضافه کرد، می‌خواهم بگویم، چگونه می‌توان در آمد را زیاد کرد، به شما قول می‌دهم اگر فقط چند دقیقه توجه کنید، تمام این ابهامات را برایتان برطرف می‌سازم.
 جملاتی از نوع (به شما قول می‌دهم، مطمئن باشید و...) چون مستقیماً با منافع شخصی مخاطب همراه است، عمدتاً ذوق را در مخاطب بر می‌انگیزد و او را مشتاق به صحبت‌های خطیب می‌کند. اما بالعکس اگر یک مخاطب با طرح نمونه های تاریخی موضوع با بیانی بی روح و ساختار شغل وکار و رابطه‌ی آن با مردم بخواهد، بحث را آغاز کند، مطمئناً با شکست روبه رو خواهد شد، پس همیشه این را به یادداشته باشیم که ایجاد شوق در آغاز صحبت، موجب جلب رضایت‌ها می‌گردد.
 6-از حاضران بخواهیم تا دست خود را بلند کنند –اگر خطیب در حین سخنرانی از مخاطبان بخواهد تا آن‌ها دست خود را بلند کنند، به نوعی توانسته است توجه آنان را به خود جلب کرده و سخنرانی را از حالت خطابه، به یک بحث دوطرفی تبدیل کند. سخنران می‌تواند با گفتن اینکه: در این موضوع چند نفر با این امر موافق هستند؟ سخنرانی خود را از یک نواختی در آورده و مخاطب را در بحث سهیم بداند. بعد از این جمله، تربیون دار شاهد خواهد بود که تک تک افرادی که پشت سر هم به ساعت‌های خود نگاه می‌کردند، شروع به فکر کردن شده و اصولاً فراموش می‌کنند که مشغول گوش دادن به یک سخنرانی هستند، لبخند می‌زنند و به دستهای هم دیگر نگاه کرده، تا ببینند چند نفر با نظر آنان موافق هستند، یخ‌ها شکسته می‌شود وسخنران به راحتی می‌تواند به صحبت‌های خود ادامه دهد.
 7- بگذاریم، مخاطب سخنان ما را ببیند –
 دیل کارنگی، در آئین سخنرانی، اضافه می‌کند، آنچه از طریق چشم، در ذهن ما حک می‌شود، بیش از 25 برابر چیزهایی است که روزانه آن‌ها را می‌شنویم. اگر یک سخنران در حین سخنرانی از شکل‌ها و نوشتارها نیز استفاده کند، اولاً می‌تواند به نوعی سخنرانی را از یک نواختی در آورده و به نوعی، به جذابیّت موضوع بیفزاید و دوماً باعث می‌شود سخنان در ذهن مخاطب بیشتر تداوم داشته باشد و مهم‌تر از همه اینکه توجه اش به سخنان بیش از زمانی خواهد بود که فقط با او سخن می‌گفتیم، زیرا هر انسانی دوست دارد، شنیده‌هایش با دیده‌هایش تطابق پیدا کند.
 نکات پیشنهادی در رابطه با، استفاده از تصاویر (23)
 الف -تصویری را که می‌خواهیم نمایش دهیم تا زمانی دور از دسترس قرار دهیم تا آماده‌ی استفاده از آن باشیم، والاّ از اول بحث هم توجه مخاطب و هم خود سخنران، کم خواهد شد.
 ب-از تصاویری استفاده کنیم که بزرگی آن‌ها، به اندازه ای باشد که از ردیف آخر نیز دیده شود و این قدر آن را بالا بگیریم تا تمام افراد آن‌ها ببینند، زیرا اگر حضّار تصویر را نبینند، چیزی نیز نخواهند آموخت.
 ج-هرگز در حالی که مشغول صحبت هستیم، تصویر را بین مخاطبین دست به دست نگردانیم، چرا افراد را به رقابت دعوت نمی‌کنیم!؟
 و-هرگز در میان بحث نباید خطیب، خودش به تصویر خیره شود، زیرا هدف او ارتباط با حضار است نه با تصویر.
 د-باید سخنران از تصاویری استفاده کند که به شکل معماگونه باشد، مثلاً تصویر را طوری قرار دهد که روی تصویر به خودش و پشت آن به تماشاچیان باشد. بنابراین همیشه این سخن را به یاد داشته باشیم که: مردم با چشمهایشان بیش از گوش‌هایشان می‌شنوند. (24)
8-اهم مطالب را به صورت سوالی مطرح کنیم
 در محاوره، صحبت‌های مابه صورت خودکار بر اساس سوالاتی که از ما پرسیده می‌شود، منظم می‌شود. زمانی که ما از سوالات مستقیم شنوندگان در سخنرانی محروم هستیم، اگر سوالاتی را که در هر لحظه از سخنرانی یمان فکر می‌کنیم شنودگان می‌خواهند به آن‌ها پاسخ دهیم، برای خود نوشته و سعی کنیم بدین وسیله راحت‌تر با مخاطب ارتباط برقرار کنیم و مطابق با نیازهای وی، صحبت کنیم.
 9-از عذرخواهی در آغاز بحث جداً خودداری کنیم.
 یکی از مسائل معمول در میان بسیاری از سخنرانان که به عقیده‌ی خود کار خوبی نیز انجام می‌دهند، این است که در اوایل مقدمه‌ی بحث خود از مخاطب برای عدم آمادگی و حتی بعضاً عدم مطالعه، عذرخواهی می‌کند، غافل از اینکه، این موضوع اثر روحی عجیبی بر روی شنونده گذاشته، و باعث می‌گردد وی از گوش دادن وتوجه به سخنران، اجتناب کند. امّا به راستی چه چیز باعث می‌شود او دیگر به سخنان خطیب گوش ندهد، و از نظر روحی این قدر کسل وخسته گردد!؟ جواب این سوال در این است که وقتی سخنران از عدم آمادگی‌اش برای سخنرانی می‌گوید، در ضمن صحبت خود موضوعی رابرای مخاطب گوش زد می‌کند، وآن عدم ارزش قائل شدن برای مستمعین است. جالب است بدانیم، در ضمن سخن خود به مخاطب این نکته را گوش زد می‌کند، که من برای صحبت برای تو هیچ موضوع جدیدی را آماده نساخته وباید به اطلاعات قبلی‌ام بسنده کنی.
 چون صحبت‌های تکراری، عمدتاً خسته کننده است، مخاطب از اول سخنرانی به خود این وعده را می‌دهد که قرار است بحث‌های تکراری بشنود وبه همین علت ذهنش از اول سخن، کسل می‌گردد بنابراین همان گونه که بارها اشاره شد، وظیفه‌ی خطیب در درجه‌ی نخست جلب توجه مخاطب است، نه دور کردن وی از موضوع و بحث سخنرانی حتی اگر آن دور کردن عذرخواهی از مخاطب باشد.
 10-موضوع اصلی بحث را با بیان یک داستان تاکید کنیم.
 همه‌ی ما وقتی به نحوه‌ی سخنان بزرگان معروف می نگیریم، شاهدیم که همه‌ی آنان از داستان برای جلب توجه مخاطب استفاده می‌کنند، و یکی از ویژگی‌های برجسته‌ی قرآن کریم که بر لطافت آن افزوده است، بیان داستان‌هایی از اقوام مختلف و نحوه‌ی برخورد خداوند با آنان است.
 یکی از راه کارهای بسیار آسان برای هر خطیبی این است که اتفاقاتی که برای خودش افتاده است را به عنوان یک داستان بیان کند، و موضوع بحثش را با بیان آن داستان مورد تاکید و تایید قرار دهد. البته نمی‌توان با بیان مثال و داستان تنها، موضوع را تایید کند بلکه برای این کار باید آمار را نیز به مثال خود بیفزاید –آمار برای نشان دادن نسبت موارد موجود در یک نوع خاص مورد استفاده است. این ارقام می‌توانند تاثیرگذار ومتقاعدکننده باشند مخصوصا در جایی که یک مثال به تنهایی نتوانسته باشد، تاثیرگذار باشد، اما باید به این نکته نیز توجه کنیم که آمار می‌تواند به خودی خود بسیار خسته کننده نیز باشد، بنابراین وظیفه‌ی یک سخنران حرفه ای در درجه‌ی نخست این است که آمارهایش را به صورت مثال، تبیین کرده و آن را برای مخاطبین حل و فصل کند.
 11-سعی کنیم مطالب را به صورت مستقیم بیان نکنیم
اگر خطیب سخنرانی خود را به صورت مستقیم و بدون حواشی بیان کند، اولاً مخاطب از بحث خسته می‌شود وثانیاً توجه او آن چنان به سخنرانی جلب نمی‌گردد، اما اگر خطیب سخنان خود را به صورت معما گونه بیان کند، مخاطب به وی جلب می‌گردد و بحث از حالت یک طرفی به یک بحث دو طرفی تبدیل خواهد شد، زیرا بدین جهت مخاطب خود را در بحث شریک دانسته و شروع به فکر کردن در مورد بحث می‌گردد. برای روشن شدن این بحث به یک حادثه‌ی تاریخی از رسول اکرم (ص) اشاره خواهد شد که عملاً این نوع برخورد را برای جلب خود انجام داده‌اند:روزی پیامبر اکرم (ص) به حضار فرمودند: کدام یک از شما مال وارث خود را بیش از مال خود دوست دارید!؟ تمام حضار به اتفاق پاسخ دادند: یا رسول الله، هیچ کدام از ما این گونه نیستیم. حضرت فرمودند: تمام شما این چنین هستید!! سپس حضرت توضیح دادند که صاحب مال خطاب می‌کند: ای فرزند آدم –مال من –مال من!! آیا مال تو غیر از آن چیزهایی است که خوردنی وفانی است یا پوشیدی ویا پوشاندی ویا صدقه دادی وابقاء نمودی وآنچه غیر از آن است، مال وارث است – (25)
 هرگز به صورت خطابی با مخاطب سخن نگوییم
پس از ذکر یازده مورد از راه کارهای سخنران برای جلب هر چه بیشتر مخاطب به بحث، نوبت به را ه کارهای موثر خطیب در تاثیر صحبت‌هایش می‌رسد. این بحث از مهم‌ترین مسائلی است که بعد از توجه مخاطب، حائز اهمیت است، زیرا وقتی مخاطب، حتی تمام توجه و تمرکزش به سخنران باشد و تمام سخنان وی را با تمام جزئیات متوجه شود، ولی در وی اثری نداشته باشد، مسلماًٌ این سخنرانی هیچ فایده ای جز تلف کردن وقت نداشته است، بنابراین لازم است، سخنگو از فنونی استفاده کند، که صحبت‌هایش به صورت ناخودآگاه در مخاطب تاثیر بگذارد، اصلی که روانشناسی بر روی آن تکیه می‌شود این است که صحبت‌های خود را به هیچ عنوان بر روی فرد متوجه نکینم، بلکه به صورت کاملاً مجهول و ضمائر خود را به صورت سوم شخص غائب استفاده کنیم. زیرا اگر مخاطب بداند، خطیب مستقیماً قصد تحکم بر وی دارد، هرگز صحبت‌های او در وی اثرنمی گذارد ولی اگربه صورت مستقیم در مسئله نباشد، به عنوان فرد خارجی به بحث نگاه می‌کند و سخنران را به عنوان یک واقع گرا تصور می‌کند تا یک تحکم کننده که قصد دارد وی را از عقاید و افکارش دور سازد. -(26)
 به مخاطبین و شخصیتهای مورد بحث، احترام و محبّت نشان دهیم
 یکی از راه کارهای دیگر تاثیر سخن، نوع برخورد خطیب با مخاطب و روش صحبت‌های وی می‌باشد. اگر خطیبی از اول تا آخر صحبت‌هایش به صورت تند با شنوندگان صحبت کند و در میان صحبت‌هایش از نداشتن سخاوت، ایمان و... مخاطب سخن بگوید، مطمئناً وقتی به جمعیت نگاهی بیاندازد، شاهد خواهد بود که فقط افرادی پای صحبت‌هایش نشسته‌اند که بلافاصله بعد از سخنانش از حیثیت خود دفاع کرده و روی بحث‌های وی خط بطلان بکشند. واگر خطیبی در بحث‌های خود به فحش، ناسزا، تمسخر دیگران و بدگویی بزرگان و... بپردازد، نه تنها از نظر اجتماعی، اخلاقی و شرعی پایین می‌آید، بلکه افراد، هیچ گاه برای صحبت‌های علمی و دقیق و مستدل وی نیز، هیچ ارزشی قائل نیستند، زیرا شخصیت و چارچوب شخصیتی خود را از دست داده است. بحث نخست پیرامون رابطه‌ی محبت آمیز با مخاطب بود، در دین شریف اسلام بزرگداشت واحترام به مومنین وهمنوعان در کلام و مرام، یکی از دستورات اصلی واساسی است که به آن توجه خاصی گردیده است. در قرآن کریم نیز به آن توجه خاصی گردیده ومی فرماید:-وقولوا للناس حُسناً-(27) (با مردم تکلم شیرین وزیبا داشته باشید) پیامبر اکرم (ص) نیز می‌فرمایند: خِیارُکُم احسَنُکُم اخلاقاً، الذینَ یَالفُون و یُاءلَفون-(28) (بهترین شما خوش خوی ترین شما است، آنان که الفت می‌گیرند والفت می‌پذیرند) و در جایی دیگر می‌فرمایند:خَیرُ المومنین مَن کانَ ماءلَفَهً ِللمومنین ولا خَیرَ فیمَن لا یُاءلف ولا یَاءلفُ-(29 بهترین مومنان کسی است که مومنان را به الفت گیرد ودر کسی که با دیگران الفت نگیرد ودیگران نیز با او الفت نگیرند، خیری نیست. اسحق بن عمار صیرفی می‌گوید: روزی خدمت امام صادق) ع رسیدم. ایشان با چهره ای درهم کشیده با من روبه رو شدند! عرض داشتم: یابن رسول الله؛ چه خطائی از من سرزده که شما را ناراحت کرده است!؟ امام فرمود: همان تغییر رفتار تو با برادران ایمانیت. آیا نمی‌دانی دو نفر مومن وقتی با هم ملاقات می‌کنند ودست در دست هم می‌گذارند، خداوند محبت خود رابر آنان نازل می‌کند ونود و نه درصد آن متوجه کسی است که علاقه و محبتش به دیگری زیادتر است!؟ 30 احترام به دیگران از دو جنبه مورد بحث قرار می‌گیرد: اولاً از این نظر که دستور شریف دین اسلام و سیره ی عملی بزرگان و ائمه‌ی اطهار علیهم السلام است و ثانیاً احترام به دیگران، باعث جلب محبت افراد به فرد گشته و می‌تواند نقش مهمی را برای تاثیر سخنان وی ایجاد کند. بحث بعدی پیرامون نوع صحبت، درباره‌ی افراد وشخصیت هایی است که در هرخطابه عمدتاً به جهت زمانی ومکانی اسم آن‌ها برده می‌شود، اگر خطیب در باره ی افراد مخصوصاً در نام بردن از بزرگان به صورت تمسخر و یا بدگویی سخن بگوید، تک تک شنوندگان از وی به عنوان یک فحاش و کسی که ادب را در کلام خود نگاه نمی‌دارد، اسم خواهند برد و مسلماً کسی به سخنان چنین فردی گوش نخواهد داد.
 بزرگش نخوانند اهل خرد
هرآنکس نام بزرگان به زشتی برد
 بنابراین نکته‌ی مهم دیگری که لازم است سخنران به آن توجه کند، نوع وبیان سخنان است، نباید هیچ سخنرانی به هیچ فردی اعم از مخاطب، شخصیت‌ها و حتی دشمنانش نیز توهین کند. یک سخنران موفق حتی اگر می‌خواهد از کسی بد بگوید، نباید شخصاً این کار را انجام دهد به عنوان مثال می‌تواند، افعالی که فرد مورد نظر یا آن گروه مدّ نظر انجام داده را بیان کند و با استدلال آن‌ها را رد کند حتی گاهی اوقات قبح آن افعال یا افکار گروه یا فردی که می‌خواهد از آن‌ها بدی بگوید، مشخص است که حتی نیازی به استدلال نیز وجود ندارد، بنابراین خطیب باید در چنین مواقعی نتیجه گیری را به عهده‌ی خود مخاطب بگذارد، حتی اگر قرار است به فرد مورد نظر توهینی داده شود، اجازه دهد شنونده خودش این کار را انجام دهد بلکه نکته‌ی حائز اهمیت در هر سخنرانی داشتن تامل، صبر وادب در کلام ورفتار است که یک سخنران موفق نباید هرگز آن را از یاد ببرد
سخنران، بسیار صادقانه از مخاطب خود تقدیر کند
یکی از نکات دیگری که در این بخش ضروری است، اینکه اگر نکته‌ی مثبتی در مخاطب وجود دارد صمیمانه آن را برای وی آشکار کنیم. البته اگر خطیب بخواهد به صورت مستقیم وپشت سر هم از امثال کلمات: شما فوق العاده هستید، من فکر نمی‌کردم در کره‌ی خاکی مثل شما وجود داشته باشد و امثال این‌ها، مسلماً چهره‌ی خطیب در نظر مخاطب به عنوان یک چاپلوس معرفی خواهد شد. نکته ای که در این جا مهم است اینکه باید سخنران از دو فرمول استفاده کند: نخست اینکه اگر واقعیتی وجود ندارد، بدون دلیل شروع به تعریف و تمجید نکند، زیرا مخاطبان این قدر باهوش هستند که تفاوت میان دروغ و صداقت را بدانند! عدم تعریف از کسی که، خصوصیتی را ندارد، درست مثل این است که به یک دانش آموز که چندین سال، پشت سر هم مردود شده است، بگوییم: من به یقیق می‌دانم که تو نفر اوّل المپیاد ریاضی خواهی شد! موضوع دوم اینکه هر تعریفی رابه صورت مستقیم انجام ندهیم، مثلاً پشت سر نگوییم شما بهترین‌ها هستید، فوق العاده از فعالیت‌های شما تشکر می‌کنم، بلکه می‌توانیم با بیان فعالیت‌ها به صورت غیر مستقیم، همین موضوع را به مخاطب القاء کنیم، امّا با یک تفاوت که دیگر خطیب به عنوان یک تعریف کننده‌ی محض محاسبه نمی‌گردد، بلکه به عنوان یک واقعیت گرا معرفی خواهد شد. بنابراین، یکی از راه بردهای ارتباط با مخاطب تقدیر صادقانه و خالی از غلوگویی از وی می‌باشد، اما آنچه باید بدانیم، اینکه: اگر نمی‌توانیم صادقانه تقدیر کنیم ویا حتی در طرف مقابل چیزی برای تقدیر نیست، بدون دلیل تقدیر نکنیم، زیرا دقیقاً برعکس نتیجه می‌دهد ونه تنها سخنران جلو مخاطب، عزیز نمی‌شود، بلکه به عنوان شخصیتی منفور، غلو کننده و چاپلوس معرفی خواهد شد.
 در هنگام سخنرانی به چشمان مخاطبین به صورت جمعی نگاه کنیم
 بحث بعدی در نوع نگاه کردن به مخاطب است، این بحث بر خلاف ظاهرش، بحثی کاملاً دقیق و علمی است. اگر در هنگام سخنرانی به طرف صحبت خود نگاه نکنیم، وی احتمال می‌دهد که خطیب به علت کم توجهی به وی، به او نگاه نمی‌کند ویا حتی می‌تواند احتمال دهد که خطیب خجالتی و کم رو است و به همین دلیل، نمی‌خواهد به افراد حاضر در جلسه نگاه کند، زیرا افراد کم رو وخجالتی عمدتاً نمی‌توانند به چشمان افراد نگاه کنند.
 واگر خطیب در نگاه کردن خود به عده‌ی خاصی نگاه کند، اولاً تعجب وحساسیت این افراد را بدون دلیل به خود معطوف ساخته و دوماً عده ای که وی به آن‌ها نگاه نمی‌کند از این که وی به آن‌ها بی توجهی کرده است، شاکی خواهند شد. بنابراین سخنران موفق، سخنرانی است که تعادل را حتی در نگاه‌های خود نیز به حضار، رعایت کند و به تمام جلسه آن هم به صورت دسته جمعی نگاه کند و از نگاه‌های فردی و ممتد پرهیز کند.
 فصل چهارم
این بحث به راه کارهای اساسی که یک مخاطب می‌تواند بر استرس‌های موقع سخنرانی، فائق آید، اختصاص یافته است.
 
ترس در سخنرانی
 
 یکی از موضوعاتی که در سخنرانی، بسیار مهم است، غلبه‌ی برترس هنگام سخن گفتن است. این موضوع برای هر سخنرانی که فکرش را بکنیم، زمانی موذل جدی و اساسی بوده است. بنابراین اولین بحثی که لازم است دانسته شود اینکه ما اولین نفری نیستیم که از سخنرانی در میان جمع می‌ترسیم و شاید از جمع خجالت می‌کشیم بلکه این موضوع برای تمام سخنرانان معروف، حداقل یک بار اتفاق افتاده است. زمانی که برای اولین بار قرار بود برای عده ای صحبت کنند، و در میان صحبت‌هایشان، لرزش دستان، و سرخ شدن گونه‌ها یک عارضه‌ی کاملاً طبیعی و معمول به حساب می‌آمد. اما به مرور زمان بر این ترس‌ها فائق شدند، وبه راحتی برای هزاران نفر صحبت می‌کنند، و هیچ گونه استرس و اضطرابی نیز ندارند. در این بخش انشاا...مواردی که باعث ایجاد چنین ترس‌های می‌گردد و چگونگی برخوردصحیح با آن‌ها بررسی خواهیم کرد. باید بدانیم ادب، وحجب و حیا که از صفات نیکوی هر شخص تربیت یافته به شمار می‌رود اما ترس وکم رویی وبه عبارت دیگر ضعف نفس وسست عنصری با حجب وحیا تفاوت بسیار عمده ای دارد. اگر کمرو هستیم واحساس دلهره وضعف نفس می‌کنیم، بکوشیم وتمرین کنیم تا در جریان زندگی روزمره وملاقات با اشخاص، این کاستی‌ها را از خود دور کنیم. (31) این گونه ترس‌ها اصولاًٌ به علت جهل و عدم آگاهی به وجود می‌آید، آیا در واقع صحبت کردن برای 1 نفر باصحبت کردن برای 10000 نفر تفاوتی دارد!؟ پس چرا ما از صحبت کردن در جمع ترس این قدر واهمه داریم!؟، درست مثل اینکه این عده می‌خواهند علیه ما دادگاه نظامی تشکیل داده و قصد محکوم کردن سخنران را دارند!! جهل در انسان باعث ترس وی از آن مسئله است، این ترس در زندگی شخصی ما نیز زیاد رخ می‌دهد اما توجهی به آن نداریم، به عنوان مثال ترس ما از تاریکی فقط به علت جهل است!! یا ترس ما از مرگ فقط به علت جهل و نداشتن علم کافی به آن است والا ترس برای آن یک موضوع بی ربط و بی معنا است. ترس در سخنرانی در جمع نیز دقیقاً مثل، مثال‌های مربوط است، اگر سخنرانی می‌تواند بحث خود را برای یک نفر بیان کند، مطمئناً می‌تواند برای هزاران هزار نفر نیز آن بحث رامطرح کند.
 امّاچه چیزهای می‌تواند اعتماد به نفس را پرورش دهد
1-ذهن را از پیش برای موفقیت آماده سازیم-اگر سخنران از همان اول بحث به این فکر کند که در این بحث موفق نخواهد بود، مطمئناً در بحث شکست خواهد خورد. زیرا افکار منفی به این شکل هستند که اگر به آن‌ها اجازه‌ی ورود به سیستم بدنمان را بدهیم، بیشتر نفوذ خواهند کرد.
 اوپانیشادها می‌گوید: مرد آفریده‌ی فکر خویش است هرچه در این زندگی می‌اندیشد، همان خواهد شداصل اولی که برای پرورش اعتماد به نفس اجرائی است، اینکه سخنران نباید به این فکر کند که شکست خواهد خورد –اینکه شاید در میان بحث کسی سوال کند و او جواب آن را نداند!
 .بلکه باید با این روحیه به بحث وارد شود که از پَسِ تمام مشکلات موجود، می‌تواند به راحتی خارج شود. بنابراین ما در سخنرانی و تمامی مراحل زندگی نباید انتظار داشته باشیم که در زندگی هیوقت شکست نخوریم، اغلب مردان بزرگ شکست‌های بزرگ خورده‌اند تا موفق شده‌اند –آنچه مانع پیروزی و موفقیت است، شکست نیست بلکه قبول شکست است.
 خرمن خود را بدست خویشتن سوزیم ما
کرم پیله، هم بدست خویش می‌دوزد کفن- سنائی
 ما اغلب طعمه های بی دست و پای (خواست شکست) هستیم، پیداست برای رهائی از عدم موفقیت باید فکر اینکه امکان دارد، موفق نشویم را از سر بیرون بریزیم و هرگاه با شکست مواجه شدیم، خود آن را به موفقیت تبدیل کنیم.
 بنابراین باید موفقیت را در سخنرانی به خود تلقین کنیم.
 تلقین در اصطلاح عبارت است از جایگزینی اندیشه ای در مغز و رسوخ دادن وجایگزین ساختن سخنان و واژه‌ها در ذهن. با بهره گیری از تلقین، می‌توان توجّه و اعجاب دیگران را نسبت به سخنان خویش، برانگیخت واز آن در ایجاد ذوق وخلاقیت وتولید نشاط وآرامش، بهره گرفت. از لحاظ روانشناسی ثابت شده است که تلقین می‌تواند زندگی انسان را به کلی تغییر داده و از نظر مطالعات انجام شده اگر یک بیمار، به این فکر کند که در بدنش نوعی نیروی دفاعی وجود دارد که به محض بروز بیماری واحساس خطر، بی درنگ به کار می‌افتد، می‌تواند به راحتی بر بیماری‌اش غلبه پیدا کند، یعنی وضع مزاجی خود را تغییر دهد و به خود تلقین کند که: من قوی بنیه بوده و تسلیم بیماری نخواهم شد. یکی از دانشمندان مدعی شد که می‌تواند با نیروی تلقین، شخص سالم و تندرستی را هلاک کند! برای اثبات ادعای خود، در خواست کرد فردی محکوم به اعدام را در اختیار وی بگذارند. اوبه محکوم گفت: قرار است تو را به وضع فجیعی اعدام کنند، لکن من می‌خواهم هیچ زجر نکشی و به راحتی جان بسپاری و برای این کار یکی از رگهای گردنت را نشتر می‌زنم که خون از آن جاری شود و تو نیم ساعته بدون احساس کمترین درد، در کمال آسودگی و راحتی جان می‌سپاری. سپس چشمان محکوم را بست و تشتی جلوی او گذاشت وبعد با یک نشتر، خراش کوچکی بر پوست گردن او وارد کرد. آن گاه از یک لوله‌ی باریک، آب نیم گرم به گردن او، و از آنجا به تشت جاری ساخت، به گونه ای که محکوم احساس می‌کرد رگ گردنش بریده شده است وخون از آن جاری شده است. همگان دیدند که وی پس از نیم ساعت بدنش رو به ضعف رفت، به زمین افتاد و بالاخره جان سپرد. (32)
 2- در موضوعات غرق شویم
یکی از اسلوب‌های مهم دیگری که در این بخش به آن اشاره می‌شود، غرق شدن در موضوع بحث است. باید چنان در موضوع غرق شویم که گویی اصلاً شکست ونا امیدی وجود ندارد، باید چنان در راه وصول به هدف سعی و کوشش کنیم که گویی محال است با شکست روبه رو شویم، بنابراین وقتی با چنین روحیه ای جلو رفتیم، قوائیکه هرگز تصور نمی‌کردیم در ما وجود دارد، آشکار شده و ما را به حول وقوه ی الهی نجات خواهد داد.
 3- سخنران باید با این امید به میدان برود
اگر یک سخنران از اول سخنرانی با این دید به پشت تریبون برود که حاضران بسیار بیشتر تر از او در مورد این مسئله می‌دانند ویا اینکه سخنرانان ویا استادان دیگر بهتر از وی، بحث را مطرح می‌کنند، مطمئناً پایه و اساس شکست را برای خود هموار ساخته است. از نظر روانشناسی پیروز تنها کسی که امید داشته باشد. سخنران باید به این امید به پشت تریبون برود که می‌تواند به کمک خداوند متعال، بهترین تدریس یا سخنرانی ویا حتی مذاکره را داشته باشد. دیل کارنگی در اعتماد به نفس (البته به شکل غلوگویی) می‌گوید: سخنران باید به حدّی ترس ونا امیدی را کنار بزند که تمام قد بایستد ومستقیم به چشمان حاضران نگاه کند وچنان با اعتماد به نفس صحبت کند که گویی تمام حضار مدیونش هستند و به نحوی به وی بدهکارند. حتی تصور کند که آ ن ها جمع شده‌اند تا از وی تقاضا کنند به اعتبارشان بیافزاید. البته امید است که بحث با تکبر هنگام سخنرانی مخلوط نشود. این موضوع و این نوع برخورد فقط یک راه موقتی و کوتاه برای مقابله با استرس است نه چیز دیگر. تکبّر از لحاظ اسلام و اجتماع صفتی پست به شمار می‌رود که فرد خود را بالاتر از افراد دیگر فرض کند. مولی متقیان امام علی (ع) در این باره می‌فرمایند «الشَّقیُّ مَن اغتَرََّ بحاله واِنخَدَعَ لغرورِ آمالِهِ-بدبخت کسی است که مغرور به حالات خودش شود وگول آرزوهای خود را بخورد. (33) اما به راحتی می‌توان امید داشتن را در کنار تواضع و فروتنی قرار داد وهم بر استرس‌های موقع سخن گفتن، غلبه ساخت وهم بر کبر و غرور. همیشه به یاد داشته باشیم، مردم از انسان متکبر و مغرور در همه‌ی زندگی متنفرند و از چنین انسانی که خود را بالاتر از دیگران بداند، انزجار دارند. بنابراین اصل آخر ومهم تر از همه که باید به آن توجه کنیم وجود امید مخصوصاً تکیه بر نیرویی فوق اراده‌ها و تکیه بر ذات اقدس الهی همراه با تواضع و فروتنی است»
نتیجه:
 در سخنوری، اولین چیزی که حائز اهمیت است، مخاطب شناسی و برخورد صحیح با مخاطب و شنونده است. سخنران در مرحله‌ی نخست، باید مخاطب خود را به صورت کاملاً دقیق شناسایی و مطابق با علایق او سخن بگوید. سخنوران باید توجه داشته باشند که اگر آن‌ها زیباترین و دقیق‌ترین سخنان را طومار کنند و مخاطب به آن علاقه ای نداشته باشد و به آن گوش ندهد، سخنانشان هیچ اهمیتی ندارد. بحث بعدی بر سر الگوهای صحیح برای برخورد با مخاطب است ...اولاً چیزی که در مباحث به آن توجه شد، علمی سخن گفتن و پرهیز از لفاظی های بی جا و سخنان تکراری است که مسلماً در روحیه‌ی شنونده، تاثیری مخرب می‌گذارد و دیگر ارزشی برای صحبت‌های وی قائل نخواهد بود. در بخش بعدی به وقت و زمان سخنرانی اشاره شد و اینکه سخنران نباید از وقت خود بیشتر و یا کمتر از حدّ مشخص شده استفاده کند. در بخش بعدی به یازده کلید رفتاری اشاره شد که خطیب می‌تواند به وسیله‌ی آن‌ها شنوندگان خود را، در مباحث داخل کرده و توجه آنان را به خود جلب نماید. درمباحث بعدی نیز به احترام وتکریم خطیب نسبت به مخاطب اشاره شد. احترام به مخاطب و شخصیت‌های مورد بحث می‌تواند چهره‌ی خطیب را در مقابل مخاطبان، از لحاظ شخصیتی بالا برده و همین امر می‌تواند در تاثیر سخنان وی موثر باشد. در مباحث بعدی به رفتار شخصی خطیب با مخاطبان اشاره شد. یک خطیب موفق، خطیبی است که حتی نوع نگاه‌هایش به مخاطب تنظیم شده و با چارچوب و معیار های خاص باشد، به عنوان مثال گفته شد: که خطیب باید به مخاطبان به صورت جمعی نگاه کرده و از نگاه های ممتد شدیداً پرهیز کند. در مباحث بعدی به ترس سخنران در هنگام سخن گفتن و سخنرانی اشاره شد و متدهایی در رفتار وی برای جلوگیری از ترس، ارائه گردید، که مهم‌ترین آن‌ها اعتماد به نفس و پرهیز از منفی‌گرایی‌های صرف می‌باشد.
 
پي نوشت ها :
 
 
1.آئین دوست‌یابی –ص 101
 2.رمز موفقیت –ص 280
 3.آئین سخنرانی ص 107 و 198
 4.امالی صدوق ص 421
 5.سخنران خوبی باشیم ص 51
 6.همان ص 36
 7.اسراء 53
 8.بهشت اخلاق –ص 571
 9.همان
10.همان ص 572
 11.امالی صدوق ص 421
 12.تصنیف غرر الحکم ص 210
 13.همان ص 477
 14.مشکاه الانوار –ص 320
 15.آداب الدینیه ص 357
 16.امالی صدوق ص 270
 17.اداب و سنن ص 41
 18.همان ص 40
 19.آئین سخنرانی ص 236
20.اجلاس اصول و فنون مذاکرات
21.آئین سخنرانی ص 215
 22.همان ص 233
 23. آئین سخنرانی ص 537
 24.چگونه سخنران خوبی باشیم ص 47
 25.سخن و سخنوری ص 86
 26.اجلا س مدیریت مذاکرات
27.بقره 80
 28.بهشت اخلاق ج 2-ص 180
 29.همان
30.همان ج 2 ص 181
 31.چگونه زیبا سخن بگوییم ص 44
 32.چگونه سخنران خوبی باشیم ص 22
 33.بهشت اخلاق ج 2 ص 230
 منابع
1. بهشت اخلاق، حجت الاسلام و المسلمین مهدی نیلی پور، نشر موسسه حضرت ولی عصر (عج)، چاپ دوم 1385.
2. سخن وسخنوری. حجت الاسلام والمسلمین محمد تقی فلسفی، انتشارات دفتر نشر فرهنگ اسلامی،1378.
 3. خطابه ومنبر، استاد شهید مرتضی مطهری، کتابخانه‌ی مرکزی شهرداری اصفهان.
 4. آئین سخنرانی، دیل کارنگی، میترا کیوان مهر، نشر علم، چاپ اول 1385
 5. رمز موفقیت، دیل کارنگی، جیمز آلن، الا وایلر، ترجمه: مجمد جواد پاکدل، مسعود میرزائی، انتشارات پارسا،1376.
 6. همراه با ترجمه‌ی محمد جواد پاکدل، ومسعود میرزائی
 7. چگونه سخنران خوبی شویم ...، دنی ریچارد، همراه با ترجمه‌ی نازنین نجفیان، کتابخانه مرکزی شهرداری اصفهان
 8. چگونه زیبا سخن بگوییم؟، محمد رضا تقدمی، انتشارات سناباد،1375.
 9. مهارت‌های سخنرانی‌های تخصصی، سینکلر گودلد، همراه با ترجمه‌ی پرویز استیری، انتشارات چاپار،1381.
 10. اجلاس مدیریت مذاکره با تدریس، دکتر احمد محمدی، (آبان ماه 1389)، سالن کنفرانس استاد فرشچیان، از سری کلاس‌های انجمن نخبگان ایران
11. لازم به تذکر است، احادیث متفرقه که در متن نوشتار بدان ها اشاره شد، با استناد به نرم افزار های رایانه ای مرکز تحقیقات اسلامی می‌باشد.

http://rasekhoon.net/article/show-103310.aspx

روش های جذب و متقاعد کردن دیگران

مشخصات کتاب

آداب هم کلامی

همکلامی یک سکه دورویه است ـ گفتن دارد و شنیدن ـ و هر دو رویش آداب و رسومی دارد گفتنی و شنیدنی. همکلام خوب، هم گوشش خوب و به موقع کار می کند، هم  زبانش. افراط و تفریط در هر یک از دو روی این سکه لاجرم همان حکمی را دارد که افراط و تفریط در هر کار و بار دیگری.

۱
گفتنی ها کم نیست
خوب گفتن و خوب حرف زدن به معنای شیرین سخنی یا چرب زبانی نیست. در همکلامی، خوب حرف زدن به این معناست که شما به عنوان گوینده بتوانید شنونده تان را وادار کنید به شنیدن. نه از سر ناچاری و اجبار، بلکه از سر میل و رغبت؛ و این کار البته کار آسانی نیست. برای خوب حرف زدن به هنگام همکلامی،  به پانزده نکته زیر توجه کنید:
ساده و صمیمی بگویید اما سودمند
بیشتر آدم ها دلشان می خواهد بدانند شما چه کاری می توانید برایشان انجام بدهید ـ و نه بر عکس ـ تا می توانید، حرف هایتان را از محتویات سودمند پر کنید و البته مراقب باشید لحنتان خیلی هم خطابی و گفتاری نشود تا همکلام تان از شما فاصله نگیرد. مثلا گفتن این که: پریروزها کتابی خواندم که راه های فوق العاده آسانی برای تمرکز ذهن آموزش می داد. مثلا یک راهش این بود که... خیلی به همکلامی نزدیک تر است تا این که بگویید: یک راه خوب که می توانی برای تمرکز ذهن استفاده کنی، این است که...

برای حرفتان دلیل بیاورید
دستور پشت دستور؟ این رسم همکلامی نیست. اگر می خواهید از همکلام تان تقاضایی بکنید، حتی المقدور برایش دلیل موجهی بیاورید. مثلا نگویید فلان کار را انجام بده چون من این طور می خواهم، یا این یک قانون است و تو باید رعایت اش کنی و امثالهم. دلیلی بیاورید تا مخاطب تان قانع شود که انجام آن کار به صلاح خودش و اعضای مجموعه ای است که با او همکار یا همراه اند. ترجیحا باید از دلایلی استفاده کنید که نفعی را هم متوجه خود او کند.

بحث را آگاهانه عوض کنید
اگر می خواهید در طول یک مکالمه، ناگهان مسیر بحث را عوض کنید، باید این را پیشاپیش به شنونده تان بگویید تا ذهنش آماده شود. اگر مرتب از این شاخه به آن شاخه بپرید و شنونده تان را گیج کنید، ممکن است او دیگر به شنیدن حرفتان رغبتی نشان ندهد. گوش نکردن، خیلی آسان  تر است از گوش کردن به یک مشت حرف  نامربوط و گیج کننده.

عادت  هایتان را سر و سامان بدهید
موقع حرف زدن، حواستان به عادت هایتان باشد. تا آن جا که می توانید، عادت هایتان را اصلاح کنید. مثلا دست روی دست انداختن، تکیه دادن به دیوار، بازی کردن با انگشتان دست یا با خودکار به جایی کوبیدن، همه این کارها ممکن است حواس مخاطب تان را پرت کند یا غیرمستقیم به او بگوید که شما نسبت به حرفی که می خواهید بزنید، اطمینان ندارید یا بی علاقه و دستپاچه اید.

حرکات را با حرف هایتان متناسب کنید
برای هر شنونده ای سخت است که یکی دو ساعت پای صحبت کسی بنشیند که شق و رق می ایستد و بدون هیچ ژست و حرکت اضافه ای، یک ریز حرف می زند. البته در این کار هم مثل هر کار دیگری باید اندازه نگه داشت. از ژست ها و حرف ها و حرکات اضافی در طول صحبت کردن، هر چه کمتر استفاده کنید، تأثیرش بیشتر می شود. از این ژست ها و حرکات  باید وقتی استفاده کنید که می خواهید روی قسمتی از حرفتان تأکید کنید و طبیعتا باید آن ها را با حرف هایتان متناسب کنید. این را هم فراموش نکنید که موقع حرف زدن با فرد یا جمع، هیچ چیزی تأثیرگذارتر از یک لبخند ساده و صمیمی نیست.

از تپق زدن فرار نکنید
اشتباهات جزئی در طول حرف زدن معمولا چندان اهمیتی ندارند. اغلب شنونده ها به این اشتباهات جزئی، توجه چندانی نشان نمی دهند. البته اشتباه داریم تا اشتباه. طبیعتا اگر کسی در میان حرف هایش ناگهان آروغ بزند، همه ،جا می خورند و می خندند. اما تپق زدن  و امثالهم را معمولا هیچ کس جدی نمی گیرد، مگر این که شما با دستپاچه شدن های مکرر، خودتان حواس مخاطب را به اشتباه تان جلب کنید.

ارتباط چشمی داشته باشید
تام کروز معتقد است که: خوب نگاه کردن و برقراری یک ارتباط چشمی صحیح، اساسی ترین عنصر هنرپیشگی است. ـ درست و غلط  این حرف به پای خودش ـ اما آن چه او درباره بازیگری می گوید، درباره همکلامی کاملا صادق است. ارتباط چشمی یکی از ساده ترین و مهم ترین پل های ارتباطی به هنگام همکلامی است.

خوب شروع کنید
شروع صحبت خیلی مهم است. شروع بی سر و ته،  بدترین آفت یک سخنرانی است. مثلا سردبیر یک نشریه را در نظر بگیرید که در جلسه سخنرانی برای تحریریه ، با این جمله شروع به حرف زدن کند: از امروز می خواهم در تحریریه این نشریه یک تغییر اساسی ایجاد کنم... این شروع، حواس همه را به حرف های سردبیر جلب می کند. اما اگر او با این جملات شروع می کرد، چطور؟: وقتی قرار شد برای اعضای تحریریه صحبت کنم، با خودم گفتم از کجا شروع کنم به حرف زدن و چه چیزی بگویم که هم وقتمان ضایع نشود، هم بهبودی در اوضاع تحریریه ایجاد شود... می بینید؟ شروع دوم، خیلی ضعیف است. کسی رغبت نمی کند ادامه حرف ها را بشنود. شروع صحبت با یک داستان یا یک لطیفه هم مناسب است، البته به دو شرط: اول این که لطیفه یا داستانتان طولانی نباشد و دوم این که به بقیه موضوع صحبت  تان کاملا مربوط باشد. شروع صحبت با طرح یک سؤال هم شروع خوبی است،  البته به شرطی که سؤالتان پخته و فکر شده باشد تا ذهن شنونده را به خودش مشغول کند. چنین شروعی خیلی تأثیرگذار است و آمادگی ذهنی خوبی به همکلامتان می دهد، حتی اگر تا پایان صحبت  تان جواب آن سؤال را به طور واضح بیان نکنید.

روده درازی نکنید
شفاف حرف بزنید. از جمله های طولانی که نفس شنونده را می گیرد، کمتر استفاده کنید. زود به نقطه برسید. اثرگذاری جملات کوتاه معمولا بیشتر است. مثلا اگر بازیکنان یک تیم از زبان مربی شان بشنوند که: فقط باید ببریم. مساوی را هم فراموش کنید... خیلی مشتاق تر به ادامه حرف ها گوش می دهند، نسبت به زمانی که مربی با این جملات، شروع به حرف زدن کند: ما باید جامه غرور را از تن بیرون کنیم و با کار کردن بر روی نقاط ضعف حریف و تقویت نقاط قوت تیم خودمان، نتیجه این بازی را به نفع خودمان تغییر بدهیم. طبیعتا تأثیر این جمله دوم، خیلی کمتر است از جمله اول.

از قدرت تضاد استفاده کنید
استفاده به جا از تضاد و طباق در میان صحبت، مفید است. مثلا از یک سخنرانی بلند مائو، همه فقط همین جمله را به خاطر سپرده اند و مرتب ذکر می کنند که: سیاست، یک جنگ بدون خونریزی است، اما جنگ یک سیاست همراه با خونریزی است. یا مثلا این جمله از قول جان اف کندی، تاریخی شده است که: نگویید کشورمان برای ما چه کار کرده است، بگویید ما برای کشورمان چه کار کرده ایم. استفاده به جا از مقایسه هم در میان صحبت، توجه شنونده را جلب می کند: وقتی ما داشتیم این شرکت را تحویل می گرفتیم، هیچ چیزی جز 100 میلیون بدهی در بساط نداشتیم. اما الان تمام بدهی ها یمان را پرداخت کرده ایم و...

تکرار را دریابید
گاهی تکرار برخی حرف ها خیلی اثرگذار است. معروف است که مارتین لوتر در طول یکی از سخنرانی هایش این جمله را پانزده بار در فواصل مناسب تکرار کرد که: من رؤیای بزرگی در سر دارم! و بعدها همین جمله، دستمایه ترانه های متعدد و ماندگار شد.

گاهی مکث کنید
به موقع در میان صحبتتان مکث کنید. مثلا اگر شوخی لطیفی کرده اید که انتظار دارید مخاطب تان بخندد، یا حرفی زده اید که فکر می کنید شنونده تان می خواهد ابراز احساسات  کند، حتما باید مدت کوتاهی مکث کنید و ریتم صحبتتان را کند کنید.

تناسب را فراموش نکنید
حرف هایی بزنید که با سن و سطح سواد و سلیقه شنونده تان تناسب داشته باشد. ببینید برای چه سن و سالی قرار است حرف بزنید؟ چقدر با موضوع مورد بحثتان آشنایی دارد؟ از کلمات مناسب و طرز بیان مناسب استفاده کنید.

مختصر و مفید بگویید
لرد برابازون می گوید: اگر نمی توانید تمام حرفتان را ـ مختصر و مفید ـ در بیست دقیقه بگویید، به تان توصیه می کنم بروید کتاب بنویسید. می گویند یکی از تأثیرگذارترین سخنرانی های تاریخ، سخنرانی آبراهام لینکلن در سال 1863 در گیتسبورگ بود که فقط دو دقیقه طول کشید! هیچ شنونده ای تا به حال، از کوتاه بودن مدت سخنرانی یک سخنران گلایه نکرده است، اما بر عکسش زیاد اتفاق افتاده و می افتد.

خوب تمام کنید
پایان کلام هم باید مثل شروع کلام، قاطع و تأثیرگذار باشد و البته بهتر است که پایان حرف هایتان به نوعی با شروعتان هم در ارتباط باشد. لابد دیده اید که بسیاری از فیلم ها هم از همین تکنیک استفاده می کنند تا تأثیرگذاری بیشتری داشته باشند.

2
و اما شنیدنی ها
خوب شنیدن، سرآغاز همکلامی است و شاید لازم ترین مهارت  در ارتباطات انسانی. اگر نتوانید خوب به حرف مردم گوش کنید، یکی از آسان ترین راه های تأثیر گذاشتن بر دیگران را از دست می دهید. بیشتر مردم فقط وقتی به حرف هایتان خوب گوش می کنند که حرف هایشان را خوب بشنوید. با این مهارت می شود موانع همکلامی را از میان بر داشت. اما بد شنیدن، درست در نقطه مقابل، گوینده را دچار این توهم می کند که شما به گوینده و حرف هایش بی علاقه و بی اعتنایید. برای خوب شنیدن لااقل باید به پنج نکته توجه کنید:
گام اول را محکم بردارید
علم ارتباطات می گوید که موقع همکلامی، هر چیزی که تمرکز حواس گوینده یا شنونده را به هم بریزد، دست و پا گیر است و نامطلوب. تمام عوامل دست و پا گیر اینچنینی را که تمرکز حواس شما یا طرف مقابل تان را مخدوش می کند، از میان بردارید. گوینده باید حس کند که شما فضای امن و اطمینان بخشی را برای همکلامی با او مهیا کرده اید. این، قدم اول است.

با زبان  به گوش  کمک کنید
خوب شنیدن به این معنا نیست که وقتی گوینده حرف می زند، فقط سکوت کنید و به او خیره شوید. زبانتان می تواند و باید به گوشتان کمک کند. می پرسید چطور؟ با طرح سؤال های به جا و به موقع. طرح چنین سؤال هایی، همکلام مان را مطمئن می کند که توجه ما کاملا معطوف شده است به حرف های او. این توجه، احترام و توجه همکلام مان را هم نسبت به ما برمی انگیزد. خوب شنیدن و خوب سؤال کردن، نوعی اهمیت دادن به طرف مقابل تلقی می شود و نتیجه این خواهد شد که گوینده، حس خوب و مثبتی نسبت به خودش و شنونده پیدا کند.

فضای مکالمه را باز نگه دارید
برای خوب شنیدن باید سعی کنید فضای گفت وگو را باز نگه دارید. بسیاری از آدم ها عادت دارند که موقع حرف زدن، بخشی از حرف هایشان را بگویند و بخش دیگری را در ذهن و زبا نشان مخفی کنند یا به هر دلیلی حرفشان را تمام و کمال به زبان نیاورند. همکلامی با این قبیل آدم ها سخت تر است. در چنین مواردی باید با طرح سؤال های به موقع و پیاپی، فضای مکالمه را باز نگه دارید. با طرح پرسش هایی از این قبیل که: چطور، چرا،  چه کسی، چه چیزی، کجا و کی می توانید مکث های مکرری را که در کلام چنین گوینده هایی به وجود می آید، بشکنید.

هدفمند سؤال کنید
از سؤال هایی که می پرسید، باید منظور خاصی داشته باشید وگرنه به هدف  دلخواه تان نمی رسید. بهتر است سؤال هایی طرح کنید که همکلام تان خوب بفهمدشان و بتواند به آن ها پاسخ بگوید. سؤال هایی که چند مجهول را به طور همزمان مورد سؤال قرار می دهند، سؤال های خوبی نیستند. بهتر است که در هر نوبت، فقط یک مسأله را مورد سؤال قرار بدهید.

قواعد را رعایت کنید حتی در مشاجره
همکلام خوب حتی وقتی کارش به مشاجره می کشد، قواعد خوب شنیدن و خوب گفتن را رعایت می کند. خیلی از مشاجره ها فقط و فقط با خوب شنیدن حل و فصل می شوند. باورش سخت است، اما حقیقت دارد. امتحان کنید. درست در همان موقعی که همکلام تان دارد سعی می کند با داد و بیداد، حقانیت خودش را به شما ثابت کند، بدون این که حرف هایش را گاه  و  بیگاه قطع کنید، خوب به حرف هایش گوش کنید تا تمام حرف هایش را بزند. با خوب گوش دادن و تکرار کلماتی از قبیل بله، متوجه ام، منظورت را می فهمم و امثالهم به همکلام تان نشان می دهید که قصد شما آزار و اذیت او نیست. این نکته بسیار مهمی است که همکلام تان حس کند حرف هایش را به طور کامل برایتان گفته و شما تمام حرف های او را خوب شنیده و فهمیده اید. بی توجهی به همین نکته ساده در بسیاری از مشاجره های پیش پاافتاده، کار را به جاهای باریک می کشد.

منبع :

http://mojri3.blogfa.com/post-51.aspx

هفت راه علاقمند کردن شنوندگان

همه ي ما در بعضي مراحل زندگي مجبور به سخنراني کردن مي شويم. مصاحبه اي براي کار جديدتان است؟ سخنراني براي ناظر يا هيئت مديره ي شرکت محل کارتان است؟ بله، همه ي اين ها سخنراني هاي بسيار مهمي هستند و مي توانند آينده ي شما را رقم بزنند. پس نگذاريد که اين فرصت ها از دست بروند بدون اينکه شانس موفقيتتان را بالا ببريد.

در اينجا به نکاتي اشاره مي کنيم که هنگام سخنراني کردن براي شنوندگاني حرفه اي و متخصص بايد به خاطر داشته باشيد.

1-  شنوندگان را هم درگير کنيد
شنوندگان هم دوست دارند که وارد ماجرا شوند، نه اينکه فقط گوش کنند و حوصله شان سر برود. شما بايد به آنها براي نشستن و گوش دادن به حرفهايتان دليل بدهيد. 30 تا 90 دقيقه زمان داريد تا بتوانيد توجه آنها را جلب کنيد. مي توانيد همان تکنيک قديمي شروع کردن سخنراني با يک جوک را به کار گيريد. اما شايد زياد هم ايده ي جالبي نباشد.

اشتباه نکنيد-مطمئناً دادن يک جنبه ي شوخي آميز به سخنرانيتان قابل قبول است. اما اگر اين جنبه را به صورت کلي وارد سخنراني کنيد با اينکه سخنراني را با يک جوک شروع کنيد بسيار متفاوت است. پس بهتر است که آن را با يک سوال آغاز کنيد. اين تکنيک بسيار جواب مي دهد. چون شنوندگان را هم وارد بحث مي کند. تکنيک ديگري که گه گاه توسط بعضي سخنرانان به کار گرفته مي شود بردن نام بعضي از اشخاص بين حضار است.

2-  سرزنده و با روح باشيد
بهترين سخنرانان کساني هستند که چه در حرکاتشان و چه در سخن گفتنشان با روح و سرزنده هستند. خوب نيست که خود را پشت سکو پنهان کنيد يا فقط در گوشه اي باستيد. دفعه ي بعد اين کار را امتحان کنيد: وقتي براي يک گروه 20 نفره يا بيشتر سخنراني مي کنيد، حين صحبت کردن بين شنوندگانتان راه برويد. هر از چند گاهي ايستاده و دستتان را روي شانه ي يکي از شنوندگان قرار دهيد. با اين کار باعث خواهيد شد که توجه آنها به شما بيشتر جلب شده و به حرفهايتان دقيق تر گوش کنند.

3-  صدايي تاثيرگذار داشته باشيد
روي چيزي که مي خواهيد تحويل دهيد، زمان بگذاريد. کسي توقع ندارد که مثل يک گوينده ي تلويزيون بياييد و برويد. بايد بتوانيد صدايي خوشايند و سرگرم کننده تحويل دهيد. هنگام سخنراني به اين چهار نکته توجه داشته باشيد: تن صدايتان را هر از گاهي تغيير دهيد، درجه ي صدا را بالا و پايين ببريد، سرعت صحبت کردنتان را تغيير دهيد، و گاه گاهي براي تاثير گذاري بيشتر سکوت کنيد.

4-  از کارهايي که باعث پرت کردن حواس شنوندگان مي شود دوري کنيد
هيچ چيز به اندازه ي اين کار نمي تواند يک سخنراني را خراب کند. چند وقت پيش مديري را ديدم که سخنراني اش را فقط به خاطر اينکه با پول خردهاي توي جيبش بازي مي کرد از دست داد. بعد از سخنراني کسي درمورد محتويات سخنراني او حرفي نمي زد، همه فقط مي گفتند که چقدر از صداي جرينگ جرينگ پول خردها اعصابشان خرد شده است. کنار گذاشتن اين عادت ها کار سختي نيست. گه گاه هنگام تمرينات سخنرانيتان فيلمبرداري کنيد و بعد آنرا مرور کرده و پي به عادت هاي آزاردهنده تان ببريد تا بتوانيد آن ها را کنار بگذاريد.   

5-  لباس مناسب بپوشيد
روزي با يکي از مديران عامل صحبت مي کردم که مي گفت: اولين چيزي که در برخورد با يک فرد به آن توجه مي کند لباس هايش است. بايد بتوانيد طوري لباس بپوشيد که حداقل يک پله از حضار بالاتر باشيد. متوجه باشيد که کفش هاي ارزان، شلوار جين و بلوزهاي رنگي مناسب انجام يک سخنراني نيست. به لباس پوشيدنتان خيلي دقت کنيد.

6-  حرف هاي تازه بزنيد
از تکرار کردن داستان ها و خاطرات هميشگي پرهيز کنيد. حرف هاي تازه بزنيد. سعي کنيد در سخنرانيتان جايي هم براي وقايع روز باز کنيد. حتماً آن روز يا آن هفته اتفاق جديدي افتاده است که در موردش صحبت کنيد. حرف ها و مطالب تکراري شنوندگان را خسته و بي حوصله خواهد کرد. حرف هاي جديد برعکس آنها را راغب به گوش کردن و توجه بيشتر مي کند.

7-  تمرين داشته باشيد
با چندين مرتبه تمرين کردن، سخنرانيتان مي تواند باعث موفقيتتان شود. چون معمولاً رقبايتان اين کار را نخواهند کرد. معمولاً افراد فقط چند دقيقه قبل از سخنرانيشان نگاهي به نوشته هايشان مي اندازند، اما سخنرانان موفق هميشه براي تمرين آن هم وقت مي گذارند. يک سخنران واقعي از قبل برنامه ريزي مي کند که چطور سخنراني خود را شروع کند و چطور به پايان برساند. مي دانند که چه موقع بين حضار راه بروند و دست روي شانه ي چه کسي بگذارند. مي دانند که چه زماني سکوت کرده و چه زماني تن صدايشان را تغيير دهند. مي دانند که به کجا نگاه کنند. با تمرين کردن مطمئناً سخنراني بهتري ارائه خواهيد داد.

موفق باشيد
ــــــــــــــــــــ
با اجراي اين نکات مطمئناً موفق خواهيد شد که توجه حضار و شنوندگان را کاملاً به خود معطوف کرده و سخنراني عالي تحويل آنها دهيد.

منبع :

http://mojri3.blogfa.com/post-21.aspx

چگونه دیگران را متقاعد کنیم؟ توانایی ترغیب دیگران به باور آنچه که خودتان باور دارید برای موفقیت در بسیاری از عرصه ها اهمیت دارد. معمولاً بین متقاعد کردن کسی درمورد اعتبار دیدگاهتان و اذیت کردن آنها مرز ظریفی وجود دارد. در این مقاله می خواهیم به معرفی تکنیک هایی برای متقاعد کردن دیگران بپردازیم. مراحل تکالیفتان را انجام دهید. اطمینان یابید که خودتان خوب دیگاه خودتان را می فهمید. اگر بخواهید کسی را متقاعد کنید که برج ایفل از مجسمه آزادی بلندتر است، باید اول حقیقت ماجرا را بفهمید نه اینکه از روی حدس و گمان اقدام به متقاعد کردن دیگران کنید. با زمینه کار آشنا شوید. در برخی عرصه ها لازم است که بیشتر از حقایق مارا بدانید چون بعضی موضوعات کاملاً شخصی و فردی هستند. بعنوان مثال، اگر بخواهید کسی را متقاعد کنید که مجسمه آزادی زیباتر از برج ایفل است لازم است که کمی درمورد معماری و زیبایی شناسی مطالعه کنید تا بتوانید درمورد این موضوع بحث کنید. اگر می خواهید چیزی مثل ماشین بفروشید، باید همه آنچه که باید را در مورد آن ماشین بدانید. همچنین باید درمورد بقیه ماشین هایی که با ماشین شما در رقابت هستند هم باید اطلاعات داشته باشید تا بتوانید طرف مقابل را برای خرید آن متقاعد کنید. مودبانه ارتباط غيركلامي با فرد برقرار كنيد . درصورت امکان ارتباط چشمی را با فرد مقابل حفظ کنید اما دقت کنید که این نگاه ها آزار دهنده نباشد. حفظ احترام متقابل را فراموش نکنید. اگر کسی فکر کند که به او احترام نمی گذارید، هیچوقت هیچ چیز را از شما نخواهد پذیرفت. پس به طرف مقابل نشان دهید که برای او احترام قائلید و آنقدر خوب باشید که او هم به شما احترام بگذارد. اعتماد جلب کنید. برای متقاعد کردن دیگران شما به اعتماد آنها نیاز دارید. لازم نیست به خود شما بعنوان یک انسان اعتماد داشته باشند، فقط کافی است که اعتماد کنند که آنچه می گویید منطقی است و اینکه می دانید که چه می گویید. بهترین راه برای جلب اعتماد آنها این است که قدم اول و دوم یعنی داشتن اطلاعات کافی درمورد موضوع را رعایت کنید. خوب گوش دهید. به حرفهای طرف مقابلتان گوش کنید. با فکر و دقت دیدگاه های خودتان را مطرح کنید . هرجا که توانستید با بیان حقایق واقعی دیدگاهتان را تقویت کنید. دروغ گفتن فقط تا زمانی طرف مقابلتان را منقاعد می کند که پی به واقعیت ماجرا نبرد. آنوقت دیگر هیچوقت نخواهید توانست آن فرد را به چیزی متقاعد کنید. اجازه بدهید دیگران هم شما را متقاعد کنند. گاهی اوقات پذیرفتن یک دیدگاه از فردی دیگر و نشان دادن اینکه می توانید ذهنتان را وقتی اشتباه می کردید تغییر دهید به طرف مقابل هم کمک می کند همین کار را انجام دهید و وقتی شما دیدگاهی منطقی داشته باشید او هم بتواند دیدگاه شما را بپذیرد. فعالانه گوش کنید. اینکار به شما کمک می کند کنترل مکالمه را در دست گیرید و حواستان به همه چیز باشد. تکنیک های گوش کردن فعال عبارتند از: بازخورد غیرکلامی: تکان دادن سر موقع حرف زدن دیگران و امثال آن. بیان دوباره آنچه طرف مقابل گفته است برای اطمینان دادن به او از اینکه به خوبی حرفشان را گوش می کنید. اطمینان یابید که ایرادها و اعتراضات طرف مقابل را می فهمید و به طریقی منطقی به آنها پاسخ می دهید. روی اعتقاداتتان حساس باشید و تعصب داشته باشید اما به دیدگاه دیگران هم احترام بگذارید. باید توضیح دهید که چرا دیدگاهتان برایتان اهمیت دارد. انگیزه های طرف مقابل را درک کنید. .وقتی بدانید طرف مقابل چه می خواهد، خیلی بهتر خواهید توانست نیاز آنها را برآورده کنید. اعتقادات خود را با زبانی بیان کنید تا طرف مقابل بهتر و راحت تر درک کند. پیگیر باشید. برای اطمینان از اینکه فرد مقابل دیدگاه جدیدش را کاملاً متوجه شده و درک کرده است، از او سوال بپرسید. نکات برای جلب توجه جمعی، افرادی را درون جمع انتخاب کرده و هر از گاهی موقع حرف زدن به چشمان آنها نگاه کنید. هیچوقت خونسردیتان را از دست ندهید. همیشه رفتاری دوستانه و توام با احترام داشته باشید حتی اگر طرف مقابل دیدگاه خود را تغییر نمی دهد. اعتقادات از بین می روند. ممکن است فکر کنيد که دیدگاه کسی را تغییر داده اید اما متوجه شوید که ظرف یک تا دو روز یا شاید یک هفته درست به همان دیدگاه قبلی خود برگشته اند. منبع : http://www.bonyadonline.ir/index.aspx?siteid=1&pageid=249&newsview=70

چگونه دیگران را متقاعد کنیم ؟

توانایی ترغیب دیگران به باور آنچه که خودتان باور دارید برای موفقیت در بسیاری از عرصه ها اهمیت دارد. معمولاً بین متقاعد کردن کسی درمورد اعتبار دیدگاهتان و اذیت کردن آنها مرز ظریفی وجود دارد. در این مقاله می خواهیم به معرفی تکنیک هایی برای متقاعد کردن دیگران بپردازیم.

مراحل

·         تکالیفتان را انجام دهید. اطمینان یابید که خودتان خوب دیگاه خودتان را می فهمید. اگر بخواهید کسی را متقاعد کنید که برج ایفل از مجسمه آزادی بلندتر است، باید اول حقیقت ماجرا را بفهمید نه اینکه از روی حدس و گمان اقدام به متقاعد کردن دیگران کنید.

·         با زمینه کار آشنا شوید. در برخی عرصه ها لازم است که بیشتر از حقایق مارا بدانید چون بعضی موضوعات کاملاً شخصی و فردی هستند. بعنوان مثال، اگر بخواهید کسی را متقاعد کنید که مجسمه آزادی زیباتر از برج ایفل است لازم است که کمی درمورد معماری و زیبایی شناسی مطالعه کنید تا بتوانید درمورد این موضوع بحث کنید. اگر می خواهید چیزی مثل ماشین بفروشید، باید همه آنچه که باید را در مورد آن ماشین بدانید. همچنین باید درمورد بقیه ماشین هایی که با ماشین شما در رقابت هستند هم باید اطلاعات داشته باشید تا بتوانید طرف مقابل را برای خرید آن متقاعد کنید.

·          مودبانه فرد را گیر بیندازید. درصورت امکان ارتباط چشمی را با فرد مقابل حفظ کنید اما دقت کنید که این نگاه ها آزار دهنده نباشد.

·         حفظ احترام متقابل را فراموش نکنید. اگر کسی فکر کند که به او احترام نمی گذارید، هیچوقت هیچ چیز را از شما نخواهد پذیرفت. پس به طرف مقابل نشان دهید که برای او احترام قائلید و آنقدر خوب باشید که او هم به شما احترام بگذارد.

·         اعتماد جلب کنید. برای متقاعد کردن دیگران شما به اعتماد آنها نیاز دارید. لازم نیست به خود شما بعنوان یک انسان اعتماد داشته باشند، فقط کافی است که اعتماد کنند که آنچه می گویید منطقی است و اینکه می دانید که چه می گویید. بهترین راه برای جلب اعتماد آنها این است که قدم اول و دوم یعنی داشتن اطلاعات کافی درمورد موضوع را رعایت کنید.

·         خوب گوش دهید. به حرفهای طرف مقابلتان گوش کنید. با فکر و دقت دیدگاه های خودتان را مطرح کنید.

·         هرجا که توانستید با بیان حقایق واقعی دیگاهتان را تقویت کنید. دروغ گفتن فقط تا زمانی طرف مقابلتان را منقاعد می کند که پی به واقعیت ماجرا نبرد. آنوقت دیگر هیچوقت نخواهید توانست آن فرد را به چیزی متقاعد کنید.

·         اجازه بدهید دیگران هم شما را متقاعد کنند. گاهی اوقات پذیرفتن یک دیدگاه از فردی دیگر و نشان دادن اینکه می توانید ذهنتان را وقتی اشتباه می کردید تغییر دهید به طرف مقابل هم کمک می کند همین کار را انجام دهید و وقتی شما دیدگاهی منطقی داشته باشید او هم بتواند دیدگاه شما را بپذیرد.

·         فعالانه گوش کنید. اینکار به شما کمک می کند کنترل مکالمه را در دست گیرید و حواستان به همه چیز باشد. تکنیک های گوش کردن فعال عبارتند از:

o        بازخورد غیرکلامی: تکان دادن سر موقع حرف زدن دیگران و امثال آن.

o        بیان دوباره آنچه طرف مقابل گفته است برای اطمینان دادن به او از اینکه به خوبی حرفشان را گوش می کنید.

·         اطمینان یابید که ایرادها و اعتراضات طرف مقابل را می فهمید و به طریقی منطقی به آنها پاسخ می دهید.

·         روی اعتقاداتتان حساس باشید و تعصب داشته باشید اما به دیدگاه دیگران هم احترام بگذارید. باید توضیح دهید که چرا دیدگاهتان برایتان اهمیت دارد.

·         انگیزه های طرف مقابل را درک کنید. .وقتی بدانید طرف مقابل چه می خواهد، خیلی بهتر خواهید توانست نیاز آنها را برآورده کنید.

·         اعتقادات خود را با زبانی بیان کنید تا طرف مقابل بهتر و راحت تر درک کند.

·         پیگیر باشید. برای اطمینان از اینکه فرد مقابل دیدگاه جدیدش را کاملاً متوجه شده و درک کرده است، از او سوال بپرسید.

نکات

·         برای جلب توجه جمعی، افرادی را درون جمع انتخاب کرده و هر از گاهی موقع حرف زدن به چشمان آنها نگاه کنید.

·         هیچوقت خونسردیتان را از دست ندهید.

·         همیشه رفتاری دوستانه و توام با احترام داشته باشید حتی اگر طرف مقابل دیدگاه خود را تغییر نمی دهد.

·         اعتقادات از بین می روند. ممکن است فکر کند که دیدگاه کسی را تغییر داده اید اما متوجه شوید که ظرف یک تا دو روز یا شاید یک هفته درست به همان دیدگاه قبلی خود برگشته اند.

·         چند کتاب درمورد تکنیک های فروشندگی بخرید و مطالعه کنید.

منبع: مردمان

نحوه ایراد یک سخنرانی قانع کننده

از آنجایی که شما این صفحه را برای مطالعه انتخاب نموده اید،
بدیهی است که تا حدی از مزایای یک سخنرانی مجاب کننده با اطلاع هستید. هدف هر
سخنران این است که سایرین را قانع کند تا در مسیر دلخواه او قدم بردارند.

این امر نه تنها به عنوان جزئی لاینفک برای افرادی که مطالب
انگیزشی بیان می کنند، مسئول تامین سرمایه بوده، و یا مدیر فروش هستند محسوب می
شود، بلکه برای کسانیکه مسئول تفسیر پروژه، شرح بودجه، و یا گزارش های فنی هستند
نیز لازم است. به هر حال حتی برای موارد پیش پا افتاده که شاید به نظر ما، ارتباط
کلامی در آن نقش مهمی را بازی نکند، باز هم ایراد یک نطق فصیح در بالابردن درجه
اعتبار، توانایی، و پذیرش گوینده از سوی مخاطبین موثر خواهد بود.

**به این دلیل صحبت می کنیم که بر روی مخاطبانمان تاثیر
بگذاریم**

چه تکنیکی می تواند به ما کمک کند تا به یک چنین هدفی دست
پیدا کنیم؟

خوشبختانه گستره ی وسیعی از فنون سخنرانی پیرامون متقاعد کردن
سایرین پیش روی ما قرار دارد. مایلیم تا شما را به مطالعه ی متن ذیل دعوت کنیم.

تکنیک های ساختاری

رئوس مطالب و شکل کلی نطق

خود را از روزمرگی ها جدا سازید. فن بیان خود را تغییر
بدهید و شیوه ای را انتخاب کنید که کالا و یا خدماتتان به واسطه ی آن "به
فروش " برسد. سعی کنید یک داستان جالب تعریف کنید، در مورد باید ها و نباید
ها صحبت کنید، لیستی از جملات تاکیدی مثبت تهیه کنید. آگاه باشید که مخاطب شما با
چه چیزی بهتر ارتباط برقرار می کند.

آنها را با منطق راهنمایی و هدایت کنید

منظور خود را پله به پله بیان کنید تا طرف مقابل به طور
کامل متوجه عناوین مختلف بشود. مواردی که می خواهید به آنها اشاره کنید را می
توانید به شکل های متعددی سازماندهی نمایید؛ به عنوان مثال از فرمت قدیمی ۱و ۲ و ۳
گرفته تا رویکردهای زمانبندی شده و یا رویکرد علت و معلولی. در اینجا مسئله ای که
دارای اهمیت بالایی می باشد این است که پی در پی توجه شنونده را به خودتان جلب
کنید و ببینید با شما همراه است یا خیر.

عناصر معتبر کننده

مقامات بالا و اولیای امور

نقل قول کردن از مقامات شناخته شده در زمینه مبحث مورد نظر،
نشان می دهد که شما هم تکالیفتان رابه خوبی انجام داده اید و هم برروی بحثی که
مطرح کرده اید اجحاف کامل دارید.

منابع و ماخذ اطلاعاتی خود را مرتب و منظم سازماندهی نمایید.

هیچ گاه نباید مخاطبین را پیرامون صحت و سقم مطالب خود در
شک و تردید رها کنید. آنها باید بدانند که اطلاعات خود را از کجا بدست آورده اید.
منبع اطلاعاتی باید موثق باشد تا بتوانید آنرا در اختیار مخاطبین قرار دهید.

تجربه شخصی

در حین سخنرانی دیگران باید به چشم یک فرد با نفوذ و مقتدر که
احاطه ی کامل به مطالب دارد به شما نگاه کنند. تجربه های فردی شما یکی از معیارهای
بنیادینی است که شما را در چشم شنوندگان خوش می درخشاند. مطمئن شوید که لیستی از تجربیات
فردی خود را در مقدمه عنوان کرده باشید؛ در عین حال بخشی از آنها را به صورت
نامحسوس در لا به لای جمله هایتان بگنجانید. به عنوان مثال: "در طول ۱۵ سال
سابقه ای که من در این حرفه کسب کرده ام….." و یا " هر ۱۰۰۰ مرتبه ای
که ما پروژه های اینچنینی را اجرا کرده ایم….". عباراتی از این دست ستون
های بیشتری را به ساختمان اعتبار شما اضافه می کنند.

مرجع صدور درخواست سخنرانی

از جمله نکاتی که مخاطبان برای آن ارزش زیادی قائل هستند
این است که "گوینده کیست". آنها در ذهن خود همواره با این سوال روبرو
هستند: "شما چه کسی هستید که فلان چیز را معرفی می کنید؟"

شما باید در ابتدای سخنرانی عنوان کنید که درخواست ایراد
سخنرانی از سوی چه کسی بوده است. ممکن است علت سخنرانی متفاوت باشد: شما یک پروژه
را انجام می دهید و در حال گزارش دادن در مورد آن هستید، یک تجربه ی مشترک در این
زمنیه داشته اید، از سوی شخص مهمی که در گروه آنهاست به این سخنرانی دعوت شده اید،
در مورد این مطلب بنا به درخواست هیئت مدیره تحقیق کرده اید و … به هر حال دلیلش
هر چه که هست در ابتدا باید به آن اشاره کنید. حتی می تواند به سادگی جمله ای به
این شرح باشد: "شما در ملاقات آخر از من خواستید که…"

اخص بودن

کدامیک از دو گزینه ی زیر برای شما از اهمیت بیشتری
برخوردار است؟ "زمین از بین خواهد رفت" و یا "یک شهاب سنگ ماه آینده
با زمین برخورد خواهد کرد"

به کدامیک از این دو راحت تر کمک مالی خواهید کرد؟
"بچه های فقیری که در آنسوی مرزها هستند" یا " زینب ۴ ساله ای که
آشغال ها را زیر و رو می کند تا غذایی برای خود پیدا کند". شنونده ها نیاز به
آیتم های ملموس و عینی دارند تا بتوانند راحت تر با آن ارتباط برقرار کنند. شما می
بایست مانند یک نقاش حرف های خود را برایشان به تصویر بکشید.

شروع و خاتمه

شروع

به آنها بگویید که چرا باید گوش بدهند… چرا الان در مقابل
آنها قرار گرفته اید و در مورد این مطلب صحبت می کنید؟

خاتمه

خاتمه: نه رها سازی

صحبت های خود را با یک نتیجه گیری تمام و کمال به پایان
برسانید و بعد از شنوندگان بخواهید تا واکنش و یا پاسخ خود را مطرح نمایند؛ به
عنوان مثال: " حالا که شما از این مشکلات با خبر شدید، آیا می توانیم روی کمک
شما در این پروژه حساب کنیم؟"

لغات، عبارات و جمله ها

بررسی های متعدد حاوی این مطلب هستند که یک سخنگوی زبده
همواره کلام خود را محکم، قاطعانه، قابل درک، شفاف و مشروح به گوش مخاطبان می
رساند. با صدای رسا جملات را بیان کنید و فاکتور شفاف سازی را از ذهن دور نکنید.
به عنوان مثال برای عنوان کردن یک مشکل بهتر است از عبارت "ما به مشکل برخورد
کردیم" استفاده کنید تا اینکه بگویید: "این نکته نظر ما را به خود جلب
کرده است که مشکلی وجود دارد".

جامعیت

از عباراتی نظیر تیم ما، کار کردن با آنها، همه ما، با هم،
و کلماتی از این قبیل استفاده کنید.

از لغات پربار استفاده نمایید

تحقیقات حاکی از این امر هستند که مردم نسبت به لحن برخی از
لغات واکنش های مثبت از خود بروز می دهند. برخی از این واژگان به شرح زیر می
باشند: "مترقی" "طبیعی" "خالص" "تست شده"
و "توصیه شده". به طور کلی می توان گفت هر واژه ای که میزان اعتبار کلام
شما را بالاتر ببرد، چه برای مصرف کننده و چه برای شنونده ارزش بالایی پیدا می کند.
حتماً مطالب خود را ویرایش کرده و چند نمونه از این کلمات را در آنها بگنجانید.

جملاتی که قانع می کنند نه اینکه گیج کنند

نوسان حالت و خلق و خو

هر بند از مفاهیم را با حالت خودش عجین کنید. اگر در مورد
یک مسئله تراژدیک و غمناک با پوزخند و تمسخر صحبت کنید، مخاطب به شما مشکوک می
شود. همچنین اگر بگویید که مثلاً پروژه ای را با نهایت اشتیاق و انرژی قبول می
کنید اما چهره ای سست و مایوس به خود گرفته باشید، طرف مقابل احساس خوبی نسبت به
شما پیدا نخواهد کرد.

منبع: مردمان