پرهيز از زخم زبان زدن


امام على (عليه السلام ) مى فرمايد:
ضرب اللسان اشد من ضرب السنان

بحار، ج 71، ص 286


زخم زبان از زخم نيزه بدتر است .
ضـرب المـثـل معروفى است كه مى گويد: زخم شمشير خوب مى شود، ولى زخم زبان خـوب نـمـى شود. البته اين ضرب المثل يك واقعيت است و احاديث اخلاقى اسلامى نيز آن را تاكيد مى كند و به شدت زخم زبان زدن و شماتت را نكوهيده است .
زخـم زبـان گـونـه اى مـردم آزارى اسـت ؛ يـعـنـى سـخـنـى بـر زبـان آوريـم كـه شـخص مقابل را برنجاند.
على (عليه السلام ) فرمود:
طعن اللسان امض من طعن السنان

غرر الحكم ، ص 223


زخم زبان از زخم نيزه عميق تر است .
بنابر اين ، مبادا به خود اجازه دهى كه كسى را شماتت كنى و يا قلب او را با نيش زبان خود به درد آورى .
ايـن كـه فردى اشك عروس خود را با نيش زبان درآورد يا عروس ، اشك مادر شوهر خود را درآورد و بـا نـيـش زبـان هريك ديگرى را برنجاند، هنر نيست ، هنر مرهم بر زخم گذاشتن اسـت ؛ هنر، تحمل يكديگر و سكوت است . اين گونه كرها عقوبتش در همين دنيا دامن آدمى را مـى گـيـرد و كسى بر آدم مسلط خواهد شد كه همين بلا را بر سرش درآورد؛ زيرا دنيا دار مكافات است و از مكافات عمل غافل مشو.