لزوم آمادگی همه برای سخنرانی

در طول زندگي نياز به سخنراني كردن در جمع دير يا زود ما را غافلگير خواهد كرد. هنگامي كه آن زمان فرا مي‌رسد، بايد آماده باشيم. حتي اگر در عمر خودمان چنين وضعي برايمان پيش نيايد، از يادگيري سخنراني مطالب بسياري خواهيم آموخت. هر سخن گفتني به انسان امتياز مي‌بخشد،‌از او فردي با تجربه مي‌سازد و تحمل درك افكار و عقايد فراهم مي‌آورد. سه هدف عمده سخنراني، آگاهي دادن، متقاعد كردن و ايجاد نشاط و ذوق هنري است.

همه تلاش ما در سخنراني براي تحقق اين اهداف يا حداقل يكي از آنهاست.

در گفتگوهاي روزانه نيز به اين سه هدف توجه داريم. در مكالمه‌هاي دو نفره، ناخودآگاه بسياري از مهارتها را بكار مي‌گيريم. افكارمان را متمركز و هدايت مي‌كنيم، مطلب را با شخص متقابل هماهنگ مي‌سازيم و براي تأثير بيشتر حكايتي تعريف مي‌كنيم و با هر حالت مخاطب بازخوردها را به دقت مي‌سنجيم كه به معناي اشتراك اين دو شیوه ارتباطي در اهداف است. لكن ساختار بيان عموماً متفاوت است.

در سخنراني عمومي از زبان رسمي استفاده مي‌كنيم و با استفاده از زبان درست بيشتر مراقبيم. شنونده در برابر سخنان و عبارت‌هاي نامأنوس و عاميانه و جملات غلط و غير دستوري واكنش منفي نشان مي‌دهد.