" سخن " ، در شعر شاعران ایران زمین ( 1 )
" سخن " ، در شعر شاعران ایران زمین ( 1 )
الهي نامه عطار
چو اصل آمد سخن اکنون تو مي گوي
سخن خواه و سخن پرس و سخن جوي
خسرو نامه عطار
سخن سنجي که دادي در سخن داد
چنين کرد آن سخن سنج اين سخن باد
ديوان مسعود سعد سلمان
بر من سخن نبست نبندد بلي سخن
چون يک سخن نيوش نباشد سخن سراي
ديوان اوحدي مراغي
بي سخن دم ببسته طوطي را
شيوه شکر سخن گويت
منطق العشاق اوحدي مراغي
سخن نوباوه بستان روحست
سخن مفتاح ابواب فتوحست
جام جم اوحدي مراغي
به ميان سخن که ميسازد
سخن اوحدي در اندازد
جاودانيست، من بگويم راست
سخن، آنگه چنين سخن که مراست
شاخهاي مرصع از گوهر
سخن تست، ازين سخن مگذر
ديوان انوري
عمري سخن عذب پخته راند
صاحب سخن روزگار باشد
شاهنامه فردوسي
سخن را فگندند هر گونه بن
بران برنهادند يکسر سخن
پرانديشه شد زان سخن شهريار
سخن کرد هرگونه را خواستار
سخن هرچ داني بديشان بگوي
وزيشان هميدون سخن بازجوي
سخن ماند اندر جهان يادگار
سخن بهتر از گوهر شاهوار
سخن گفت مرد گشاده زبان
جهاندار شد زان سخن بدگمان
ديوان رهي معيري
وين سخن گو نگاه سحرآميز
با کدام آشنا سخن گويد
جمشيد و خورشيد ساوجي
ز گردون بگذرانيدم سخن را
بدان حضرت رسانيدم سخن را
ديوان سيف فرغاني
سخن شاعر از سر طبعست
ضفدع از پارگين سخن گويد
کم سخن باش سيف فرغاني
وربگويي برين سخن مفزاي
ديوان عطار
چون ز عشقت سخن رود جايي
سخن عقل مختصر گردد
خسرو نامه عطار
بجاي اور سخن چندانکه داني
چنانک ازهر سخن دري چکاني
سخن گويان سخن بسيار گفتند
ولي نه شيوه عطار گفتند
ديوان مسعود سعد سلمان
اصل سخن شده ست کمالش
واندر کمالش ايچ سخن نيست
دانم سخن من عزيز داري
داري سخن من عزيز دانم
سخن جمله گفت خواهم من
در بزرگي شاه نيست سخن
ديوان فيض کاشاني
بلبل از گلزار ميگويد سخن
کرکس از مردار ميگويد سخن
ديوان ناصر خسرو
بر سخن حجت مگزين سخن
زانکه خرد با سخنش آشناست
سخن اول آن شريف خرد
سخن آخر آن عزيز قران
ننگرد اندر سخن هرمسي
هر که ببيند سخن ناصري
خسرو و شيرين نظامي
کهن کاران سخن پاکيزه گفتند
سخن بگذار مرواريد سفتند
ليلي و مجنون نظامي
فرزانه سخن سراي بغداد
از سر سخن چنين خبر داد
هفت پيکر نظامي
کاتب نامه سخن پرداز
در سخن داد شرح حال دراز
چون سخن در سخن مسلسل گشت
بر زبان سخنوري بگذشت
شرف نامه نظامي
به اندازه باشد سخن گستريد
گزافه سخن را نبايد شنيد
مخزن الاسرار نظامي
آنکه ترازوي سخن سخته کرد
بختورانرا به سخن بخته کرد
خلد برين وحشي بافقي
طرح نوي در سخن انداختم
طرح سخن نوع دگر ساختم
فرهاد و شيرين وحشي بافقي
سخن صيقلگر مرآت روح است
سخن مفتاح ابواب فتوح است
هفت اورنگ جامي
به سخن زنگها زدوده شود
به سخن بندها گشوده شود
ز نادان که اسراردان سخن
نباشد بگردان عنان سخن
زهي طبع تو اوستاد سخن
ز مفتاح کلکت گشاد سخن
حامل سر وديعت سخن است
رهبر راه شريعت سخن است
چون سنايي شه اقليم سخن
راقم تخته تعليم سخن
اي پر از آوازه کوس سخن
شاهد جانهاست عروس سخن
شاه و درويش هلالي جغتايي
گر بدي گوهري وراي سخن
آن فرود آمدي بجاي سخن
ديوان عرفي شيرازي
گرنه بجويم رود آب سخن
در چمنم تشنه بميرد سخن
ديوان اوحدي مراغي
آنکه سخن زاد ازو ني سخن آباد ازو
روي سخن در تو کرد زانکه سخندان تويي
گلستان سعدي
سخن را سرست اي خردمند و بن
مياور سخن در ميان سخن
حديقة الحقيقة و شريعة الطريقة سنايي
نبود خاصه در جهان سخن
رنگ و بوي سخن چو جان سخن
ديوان صائب
از مستمع گشوده شود چشمه سخن
هر جا سخن کش است، سخن بي نهايت است
هنگامه سخن به سخن گرم مي شود
صاحب سخن ز چشم سخنسار نگذرد
تو که هرگز سخن اهل سخن نشنيدي
چون سخنساز و سخن فهم و سخندان شده اي؟
خسرو نامه عطار
تو ننگر قصه اسرار سخن بين
سخن گفتار و گفتار سخن بين
چنين گفت ان سخن ساز سخن سنج
که برده بود عمري در سخن رنج
ديوان فرخي سيستاني
سخن آرايان آنجا که سخن راند مير
خيره مانندو ندانند سخن برد بسر
چون سخن گويد اديبان رابياموزد سخن
چون سخن خواند فصيحانرا فرو بندد زبان
ديوان فروغي بسطامي
خسروا طبع فروغي به همين خرسند است
که سخن سنج و سخن دان و سخن آرايي
ديوان فيض کاشاني
بزمانه يادگاري چو سخن نباشد اي (فيض)
برسان سخن بجائي که دگر سخن نماند
هر که ميخواهد سخن گستر بود در انجمن
اولش بايد تأمل در سخن آنگه سخن
ديوان شمس
خامش و ديگر مگو آنک سخن بايدش
اصل سخن گو بجو اصل سخن شاه ماست
سخن به نزد سخندان بزرگوار بود
ز آسمان سخن آمد سخن نه خوار بود
وگر از عام بترسي که سخن فاش کني
سخن خاص نهان در سخن عام بگو
چون مي برود صبر و قرارش به سخن
اي عشق سخن بخش درآرش به سخن
ديوان ناصر خسرو
مر شاخ خرد را سخن حکمت برگ است
درياي سخن را سخن پند بخار است
سخن که ديد سخن گوي و عالم و زنده؟
چنين سزد سخن کردگار خلق، بلي
هفت پيکر نظامي
آنچه او هم نوست و هم کهن است
سخن است و در اين سخن سخن است
چون سخن گو سخن به پايان برد
هر کسي دل بدان سخن بسپرد
شرف نامه نظامي
ز چندين سخن گو سخن ياد دار
سخن را منم در جهان يادگار
مخزن الاسرار نظامي
کز سخن تازه و زر کهن
گوي چه به گفت سخن به سخن
هرچه نه دل بيخبرست از سخن
شرح سخن بيشترست از سخن
راي مرا اين سخن از جاي برد
کاب سخن را سخن آراي برد
ديوان وحشي بافقي
ماتم صعب است کامد پيش ارباب سخن
گو سخن هم در سياهي شو چو اصحاب سخن
هفت اورنگ جامي
بازگشتم از سخن زيرا که نيست
در سخن معني و در معني سخن
گر چه قلم داد سخن داده است
بي سخن او هم ز سخن زاده است
چون ز سخن زاد سخن در گرفت
پرده ازين راز سخن برگرفت
شاه و درويش هلالي جغتايي
نه سخن از دهن برون آيد
که سخن از سخن برون آيد
ديوان امير خسرو
سخن بر بستي از خسرو مگر چشمت فرود آمد
کرم کن يک سخن، جانا، که تا زان يک سخن ميرم
ديوان خاقاني
اي دريغا طبع خاقاني که وا ماند از سخن
کو سخن دان مهين تا بر سخن بگريستي
ديوان سلمان ساوجي
هر کس شناعت مي کند، بر من که نشنيدي سخن
گر من سخن بشنيد مي، چندين سخن نشنيدمي
ديوان صائب
چون بغير از تو سخن را نبود دادرسي
سخن خود به که از اهل سخن عرض کنم؟
ديوان فيض کاشاني
درد چو در تو نيست هيچ بيهده در سخن مپيچ
گرم سخن شدي تو (فيض) هست سخن وليک سرد
بسيار سخن بر سخن از سينه زند جوش
دل پر شود از قحط سخن گر نزنم دم
ديوان شمس
بوي دل آيد از سخن دل حاصل آيد از سخن
تا مقبل آيد از سخن لا تهتکوا جلبابکم
ديوان ناصر خسرو
آن سخن باشد سخن نزديک من کز دين بود
آن سخن کز دين برون باشد چه باشد؟ هين و هن
سخن را جامه معني باشد، اي عريان سخن خواجه،
تو در خزي و در ديبا چرا گوئي سخن عريان؟
چو با دانا سخن گوئي سخن نيکو شود زيرا
که جز در مدح پيغمبر نشد نيکو سخن حسان
جاويد نامه اقبال لاهوري
اين سخن را فاش تر گفتن خطاست
جام جم اوحدي مراغي
سخن راست درنورديدن
گرد تاويل دور گرديدن
سخن اوحدي، که ميداني
اندرين روزگار ارزاني
ديوان پروين اعتصامي
اي يار، سخن بگوي با يار
شاهنامه فردوسي
پيام جهاندار بگزاردند
براسب سخن پاي بفشاردند
بوستان سعدي
نبايد سخن گفت ناساخته
نشايد بريدن نينداخته
کشکول شيخ بهايي
که اگر ميخواست، با افلاک سخن گفتي
از سخن عارف سامي شيخ نظامي:
ديوان شمس
گويم سخن شکرنباتت
يا قصه چشمه حياتت
اقبالنامه نظامي
سخن گفتن نرم فرزانگيست
درشتي نمودن زديوانگيست
هفت اورنگ جامي
تاريخ نويس عشقبازان
شيرين رقم سخن طرازان
ديوان ابوسعيد ابوالخير
حرام دارم با ديگران سخن گفتن
کجا حديث تو آمد سخن دراز کنم
اسرار و رموز اقبال لاهوري
آمد از صوت و صدا پاک اين سخن
در نمي آيد به ادراک اين سخن
مثل خردمندان فكر كنيد اما با مردم به زبان خودشان حرف بزنيد.